CZŁOWIEK JEST NAJWAŻNIEJSZY

17.05.2004

Zdaniem Andrzeja Leppera - przewodniczącego Samoobrony RP, najważniejszy jest zawsze człowiek. Zapomnieli o tym zarówno komuniści, jak i działacze niepodległej III Rzeczpospolitej, Właśnie dlatego Samoobrona zdecydowała się na stworzenie zupełnie nowego systemu społeczno-ekonomicznego, który gwarantować będzie pełną sprawiedliwość społeczną.

Samoobrona RP, świadoma pogłębiających się trudności życia codziennego wielu milionów obywateli Polski, zwróciła szczególną uwagę na opracowanie programu systemowego na rzecz poprawy standardu życia naszych obywateli.

Wcześniejszy, po 1989 r., brak zainteresowania elit rządzących pogarszającymi się warunkami życia społeczeństwa, bezmyślne i bezduszne traktowanie ludzi pragnących za wszelką cenę zapewnić swoim rodzinom minimum egzystencji, spowodowało wyobcowanie się tych elit i obniżeniem zaufania do organów władzy państwowej. Rządzący zobojętnieli nawet na protesty poszczególnych grup społecznych.

Zdaniem Samoobrony polityka społeczna państwa powinna się opierać na gwarancjach i prawach socjalnych zapisanych na stałe w Konstytucji RP. Najważniejsze z nich, jak twierdzi Andrzej Lepper, to potrzeba, aby wszelkie władze publiczne prowadziły politykę zmierzająca do pełnego i produktywnego zatrudnienia ludzi w wieku produkcyjnym poprzez realizowanie i wspieranie poradnictwa i szkolenia zawodowego oraz robót publicznych i prac interwencyjnych.

Drugą ważną sprawą, na którą zwraca uwagę Andrzej Lepper, to prawa każdego obywatela do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy - ze względu na chorobę lub inwalidztwo, oraz po osiągnięciu wieku emerytalnego. Trzecią, wreszcie ważną sprawą, jest pewność wszystkich obywateli pozostających bez pracy, nie z własnej woli i nie mających innych środków utrzymania, do zabezpieczenia społecznego.

Budowanie na tak bezpiecznych fundamentach społecznych daje szansę do budowy nowego, zdecydowanie szczęśliwszego społeczeństwa. Samoobrona akcentuje tu również konieczność budowy pełnej realnej demokracji, praworządności i rzeczywistej sprawiedliwości społecznej. Chodzi tu o równoprawny dostęp do wszelkich dóbr - nie tylko tych zapewniających godziwą egzystencję, ale również usług, które państwo świadczy swym obywatelom.

Samoobrona uważa, że nadszedł już czas sprawiedliwego podziału wypracowanych dóbr- na miarę oczywiście polskich możliwości, poprzez wsparcie tych grup społecznych, które poniosły największe koszty dotychczasowej neoliberalnej polityki. Dotyczy to głównie obywateli utrzymujących swe rodziny ze źle i niewystarczająco opłacanej pracy najemnej. Cały wysiłek państwa skierowany dziś powinien być na wzrost gospodarczy kraju oraz realizację najważniejszych celów społecznych.

Pamiętać przy tym warto, że liczba bezrobotnych w Polsce, wg oficjalnych danych wynosi dziś ponad 3 min osób, co wraz z bezrobociem ukrytym powoduje, że ponad 5 min obywateli naszego kraju pozbawionych jest możliwości zarabiania na życie. Zasiłki zaś dla bezrobotnych pobiera zaledwie około 650 tyś. pozostających bez pracy. Ze względu na stale zwiększającą się liczbę osób trwale pozostających bez zatrudnienia oraz napływ na rynek pracy absolwentów szkół nie posiadających uprawnień do świadczeń socjalnych, liczba ludzi korzystających z zasiłków dla bezrobotnych szybko spada.

Zdaniem Andrzeja Leppera kluczem do rozwiązania problemów bezrobocia w kraju, bądź przynajmniej zmniejszenia jego katastroficznej skali, jest zmiana polityki pieniężnej Narodowego Banku Polskiego i Rady Polityki Pieniężnej. Wysokie stopy procentowe kredytów inwestycyjnych, produkcyjnych i konsumpcyjnych, w znacznym stopniu spowodowane są polityką utrzymania wysokich stóp procentowych banku centralnego oraz polityką wysysania pieniądza z polskiego systemu bankowego za pomocą różnego rodzaju instrumentów finansowych. Zaprzestanie przez NBP tej szkodliwej dla gospodarki działalności zaowocowałyby przekazaniem przez banki komercyjne swoich środków finansowych na działalność gospodarczą w 'postaci, np. zdecydowanie tańszych kredytów.

Kolejnym ważnym czynnikiem zwiększającym bezrobocie w Polsce jest brak ochrony celnej i niekontrolowany import towarów, szczególnie tych o niskim stopniu przetworzenia, które z powodzeniem mogłyby być produkowane w kraju. Fakt, że ponad połowa tych artykułów pochodzi z importu, zdecydowanie ogranicza popyt na produkcję krajową. Takie praktyki grożą nam kolonialnym uzależnieniem kraju od międzynarodowych instytucji finansowych i politycznych. Według tego planu Polska, zdaniem Samoobrony, stać się ma wyłącznie rynkiem zbytu na towary produkowane przez kraje wysokorozwinięte, swoistym buforem łagodzącym cyklicznie powtarzające się kryzysy nadprodukcji w światowej gospodarce oraz rezerwuarem i dostarczycielem taniej siły roboczej - w okresach koniunktury i światowego wzrostu gospodarczego.

Zanim jednak uda się wprowadzić w życie społeczno-gospodarczy plan Samoobrony, konieczne jest szybkie podjęcie wzmożonych wysiłków państwa mających na celu ograniczenie i likwidację zjawiska niedożywienia z głodu. Coraz częstsze bowiem niedożywienie znacznej części polskiego społeczeństwa, szczególnie dzieci i młodzieży, stwarza poważne zagrożenie dla ich dalszego prawidłowego rozwoju psychofizycznego i skutkować będzie rozwojem szeregu chorób, także społecznych. Wydatki zaś państwa, związane z leczeniem i zapobieganiem skutkom niedożywienia społecznego, wzrastać będą w sposób lawinowy.

Biorąc pod uwagę, że wydatki państwa na pomoc społeczną kształtują się na symbolicznym poziomie l proc. BPK, sytuacja materialna i bytowa osób i ich rodzin, szczególnie tych pozostających bez stałej pracy, jest niezwykle trudna i dramatyczna. Taka sytuacja z punku widzenia państwa prawa jest niedopuszczalna. Obywatel wnosząc obowiązkowe składki na ubezpieczenie społeczne winien mieć prawo do pełnego zabezpieczenia socjalnego w trudnych sytuacjach życiowych, od niego niezależnych, aby zapewnić sobie i swojej rodzinie godny byt.

Samoobrona RP proponuje rozwiązać ten problem tak, aby kwota i czas opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, podczas aktywności zawodowej i stale monitorowanymi kosztami utrzymania, miały wpływ na wysokość ewentualnej zapomogi. Ponadto środki finansowe, jakie obywatel otrzymuje od państwa, winny wystarczyć na pokrycie podstawowych opłat bytowych i godne życie. Natomiast pomoc społeczna realizowana przez administrację rządową, samorządową i organizacje charytatywne winna mieć wyłącznie charakter wspomagający regularną pomoc samego państwa, wszędzie tam, gdzie wymagają tego okoliczności środowiskowe lub życiowe zainteresowanego taką pomocą.

Konieczne wydaję się tu więc wprowadzenie powszechnych zasiłków dla bezrobotnych, którzy nie z własnej winy nie mają pracy, na poziomie minimum socjalnego; dalej zwolnienie z podatków od dochodów osobistych płac, emerytur i rent na poziomie minimum socjalnego; wprowadzenie kwoty wolnej od opodatkowania w wysokości odpowiadającej minimum socjalnemu, i wreszcie, wprowadzenia czwartej grupy podatkowej o stawce 50 proc. od dochodów osobistych powyżej 144 tyś. złotych rocznie.

Andrzej Lepper krytycznie też ocenia założenia i realizację tzw. reformy emerytalnej, z sierpnia 1997 r., o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych.

Samoobrona postuluje zmiany reformy emerytalnej tak, by środki pieniężne - w postaci składek ubezpieczeniowych i rentowych, płacone przez obywateli podczas ich aktywności zawodowej, były w pełni pod kontrolą państwa polskiego, a nie prywatnego - drugiego filaru systemu emerytalnego, np. przez zagraniczne otwarte fundusze kapitałowe.

Nie można zapomnieć o problemach niepełnosprawnych obywateli Polski. Pomoc państwa tej grupie powinna się wyrażać nie tylko w formie pomocy czysto materialnej, ale przede wszystkim w formie pomocy ułatwiającej integrację środowiska z pozostałymi obywatelami, poprzez rozwój jednostek we wszystkich formach organizacyjnych, które poprzez społecznie użyteczną pracę prowadziłyby do rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz zapewniłyby, im i ich rodzinom, środki do godnego życia.

LECH BEMOWSKI

drukuj