2 lata rządów PO/PSL: PR, sondaże, nieróbstwo, bieda i kryzys

24.1.2010

Minęło już dwa lata odkąd władzę w Polsce przejęła „koalicja miłości” PO/PSL, premierem został Donald Tusk, a wicepremierem Waldemar Pawlak. I co z tych dwóch lat mają Polacy? Czy rządzący spełnili wyborcze obietnice? Oni zapewniają gorąco, że tak i faktycznie mają rację! PO mówiła, jak będziemy rządzić, to będzie się żyć lepiej, wszystkim. To „ wszystkim” gdzieś uciekło, ale faktycznie żyje się lepiej – wielkiemu biznesowi, któremu rząd zmniejszył podatki, prezesom koncernów publicznych i banków, którzy zarabiali miliony, a i tak starczyło na podwyżki dla nich i oczywiście lepiej żyje się tysiącom działaczy PO i ich rodzinom, ulokowanym na ciepłych posadkach w rządzie i administracji. Podobnie swoje hasło wyborcze zrealizowało PSL: Porozumienie Służy Ludziom. Tak było porozumienie z liberałami posłużyło działaczom PSL – partia sprzedała swoje sejmowe głosy jak polityczna prostytutka i dostała tysiące etatów w rządowych agencjach i funduszach. Jako opozycja konstruktywna nie uogólniajmy jednak i przeanalizujmy pracę poszczególnych przedstawicieli koalicji rządowej, a także ich przygotowanie merytoryczne do pełnionych funkcji:

Premier Donald Tusk – historyk, który nigdy nie pracował w zawodzie. Jako szef rządu, lider PO i b. prezes KLD dał się poznać, jako typowy cynik, nie realizuje swoich, własnych obietnic. Mimo to ma najlepsze sondażowe poparcie w historii. Dlaczego? Bo za publiczne pieniądze zatrudnił kilkunastu speców od PR, którym dał etaty ministerialne w swojej kancelarii, a oni zajmują się wyłącznie dbaniem o medialny wizerunek szefa rządu. Na czele tej ekipy stoi minister Igor Ostachowicz. To on pisze przemówienia lidera Platformy, to on analizuje nastroje społeczne, a bezwzględnie ufający mu premier całkowicie uzależnił swoje działania od jego rad. Premier nigdy nie zrobi nic, co mogłoby zagrozić jego medialnemu wizerunkowi, niestety kosztem ważnych reform i decyzji niepopularnych, aczkolwiek niezbędnych. Jego merytorycznych osiągnięć nie podejmuję się ocenić, ponieważ faktycznie takich po prostu nie ma!

Grzegorz Schetyna, wicepremier i szef MSWiA w latach 2007-2009, od X 2009 szef klubu PO – absolwent filozofii, który w kilka miesięcy po dyplomie został dyrektorem we wrocławskim Urzędzie Wojewódzkim. Następnie zasiadał w sejmie, był sekretarzem generalnym KLD i działaczem UW. Typowy zawodowy polityk, bez pojęcia o pracy zwykłych ludzi został zastępcą Donalda Tuska. Jako wicepremier skutecznie upartyjniał administrację, a jako szef MSWiA doprowadził do zapaści finansowej policji i drastycznego obniżenia poziomu poczucia bezpieczeństwa Polaków. Był też znany z zatrudnienia w ministerstwie modela, oskarżonego o napaść na policjanta.

Zbigniew Chlebowski szef KP PO od XI 2007 do X 2009 – znany też jako „Zbychu”. Ten mechanizator rolnictwa z zawodu był przez 11 lat burmistrzem gminy Żarów, którą skutecznie doprowadził do bankructwa – (była to pierwsza w Polsce gmina, która zbankrutowała). W ramach docenienia jego zasług w dziedzinie zarządzania, Donald Tusk mianował go… Szefem Komisji Finansów Publicznych, która zajmuje się m.in. budżetem całego państwa. Powszechnie znane są też jego działania, jako „załatwiacza”. Według mediów miał forsować korzystne dla swego przyjaciela „Rysia” rozwiązania dotyczące hazardu, na których państwo polskie mogło stracić nawet 500 mln zł! Zgodnie z logiką dotychczasowych losów Posła Chlebowskiego, skoro i gmina i państwo już były, może on teraz chyba liczyć na tekę komisarza ds. finansów w UE….

Mirosław Drzewiecki – biznesman, milioner i skarbnik PO, a ostatnio odwołany w atmosferze skandalu po wybuchu „afery hazardowej” minister sportu i turystyki. Znany z tego, że nie zbudował stadionów na Euro 2012, jak niepodległości bronił wielomilionowych nagród swoich ludzi i z tego, że spotykał się z biznesmanami z branży hazardowej. Sam przyznał się też do próby załatwienia pracy w zarządzie Totalizatora Sportowego córce znanego „Rysia”.

Andrzej Czuma - minister sprawiedliwości znany z niespłacania długów w USA i wyroków tamtejszego sądu nakazującego mu ich uiszczenie został jednak pozbawiony funkcji dopiero po wypowiedzi na temat afery hazardowej. Jako szef komisji śledczej „ds. nacisków” zasłużył się też kryciem nadużyć PiS w myśl niepisanej umowy PO-PiS o wzajemnym nierozliczaniu patologii kolegów z bratniej partii.

Waldemar Pawlak – mechanik, który był już szefem straży pożarnej, nauczycielem i premierem oraz szefem PSL został w rządzie Tuska ministrem gospodarki. Najgłośniejszym jego działaniem na tym urzędzie było umorzenie wielomilionowej kary firmie, w której pracują działacze PSL. Zasłynął też z publicznego chwalenia korupcji (której pewną „odmianą” jest nepotyzm), chamskiego zachowania wobec żon górników, wspierania polskiego przemysłu samochodowego poprzez…. zwiększenie akcyzy na auta, występu w reklamie Toyoty, dziwnych powiązań swojej konkubiny i jej interesów z kierowaną przez Pawlaka OSP oraz z nagłego zubożenia (utraty domu), co według posłanek PO miało mieć związek z wysokością alimentów płaconych przez szefa PSL na jego dzieci. Waldemar Pawlak jest za to bardzo kosztowny. Tylko na obsługę prawną wicepremiera wydaliśmy już ponad 1 mln zł.

Jolanta Fedak – politolog, która dzięki świetnym kwalifikacjom – była zatrudniona w biurze PSL została ministrem pracy, jest znana głównie z tego, jak odzywa się do rządowych kolegów (przypomnienie: „sp…..laj”). Chwali się rzekomą reformą systemu emerytur, jak nazywa pozbawienie nabytego wiele lat temu prawa do emerytur 900 tysięcy Polaków, którzy jej zdaniem nie zasługują na odpoczynek w wieku 60 lat. Jest też znana ze sfinansowania z publicznych środków gali transwestytów w klubie gejowskim, bo tak jej resort obchodził Europejski Rok Równych Szans. Minister zapominała jednak o wyrównaniu szans choćby osób niepełnosprawnych. Pani minister nie robi też nic z brakiem miejsc w przedszkolach i żłobkach, nie mówiąc już o braku działań wobec emerytów i rencistów. Ostatnio Komisja Europejska zganiła Polskę za to, że nasz kraj wydaje na ochronę dzieci najmniej w całej Unii, ale i to nie zmobilizowało resortu pracy do działań.

Marek Sawicki – znany z pomysłu wprowadzenia obowiązkowej księgowości dla wędkarzy, ten wiceszef PSL jako minister rolnictwa doprowadził do największego po 1989 kryzysu na polskiej wsi. Produkcja rolna jest nieopłacalna, a resort rolnictwa z Sawickim na czele zajmuje się jedynie przejmowaniem przez ludowców rolnych agencji, KRUS i spółek podległych. Szefem zbożowych elewatorów został np. b. minister z PSL, a już pracę tam dostał brat czołowego posła PSL z wykształceniem… podstawowym. Inni działacze PSL – ważni urzędnicy w podległej Sawickiemu ARiMR zostali zatrzymani za korupcję. Odwołano też prezesa KRUS z PSL, który zamiast pracować w centrali, spędzał w czas w swoim mieście, gdzie promował ludowców. Był też krytykowany za zatrudnianie w Kasie, jak to określił „Dziennik” : „matek, żon i kochanek” polityków PSL. Szefową kadr w KRUS jest za to… szwagierka pana ministra. Sawicki nie zareagował też na decyzję podległych mu elewatorów o sprzedaży zboża wyłącznie za pośrednictwem jednej firmy, co jest sprzeczne z zasadą wolnego rynku. Firma ta należy jednak to b. posła PSL i znanego oligarchy w jednym, w dodatku jej prezesem był Waldemar Pawlak (pensja ok. 250 tys. rocznie), więc nie ma się czemu dziwić…

Aleksander Grad – geodeta, b. wiceminister zdrowia, ostatnio typowany przez PO na ministra rolnictwa został oczywiście ministrem… skarbu. I jak można było przypuszczać ten „ekspert” ma na swoim koncie same porażki – doprowadził do bankructwa stoczni, co pozbawiło pracy nie tylko tysięcy stoczniowców, ale i pracowników firm powiązanych z przemysłem okrętowym – jak fabryka im. Cegielskiego w Poznaniu. Grad zawiódł na całej linii, mimo, że UE wielokrotnie pozwalała przesunąć termin przedstawienia rządowych planów, a minister osobiście wybrał inwestora – miał nim być katarski fundusz, którego najprawdopodobniej nigdy nie było. Reprezentował go zaś handlarz bronią związany z podejrzanymi organizacjami na Bliskim Wschodzie. Premier Tusk, zatroskany jak zwykle o dobro Polaków powiedział wtedy: „Nie obchodzi mnie, kto kupi polskie stocznie”. Później przepraszał i twardo mówił: „Albo Grad załatwi sprawę stoczni do 31 VIII, albo go odwołam”. Stocznie upadły, a premier stwierdził, że mu się „wyrwało” i jego kolega pozostał ministrem.

Ewa Kopacz – jak zauważył „Wprost” jej największym osiągnięciem jako ministra zdrowia było… rzucenie palenia. Ostatnio mówi się o niej głównie z powodu jej całkowitej obojętności na epidemię grypy, do której Kopacz kompletnie się nie przygotowała, wykazując tym samym ignorancję wobec zdrowia milionów Polaków!

Katarzyna Hall – została ministrem edukacji, choć mało kto znał jej doświadczenia w dziedzinie oświaty. Premier znał za to jej męża Aleksandra, który w latach 90. zasiadał w sejmie i był szefem SKL – partii, która w 2001 współtworzyła PO. Pod jej rządami doszło do skandalicznych zaniedbań podległych MEN urzędników z komisji egzaminacyjnej, którzy nie dość, że opracowali z poważnymi błędami arkusz maturalny, to jeszcze nie byli w stanie utrzymać w tajemnicy treści zadań z testu gimnazjalnego. Minister Hall nie zrobiła też nic, by zmienić kuriozalny klucz do matury, który powoduje to, że egzamin można zdać nie czytając lektur i kopiując typowe, schematyczne analizy tekstów. Co ciekawe, eksperyment medialny udowodnił, że nowej matury nie zdałoby wielu profesorów, którzy chcieliby napisać oryginalne teksty otwarte.

Rząd koalicji PO/PSL zrobił dużo… dla zawłaszczania państwa przez elity i dla swoich działaczy. Niestety dla zwykłych ludzi nie zrobiono nic!!!

Piotr Mazurek

drukuj