6. JAKI JEST OBSZAR NĘDZY I BEZROBOCIA W POLSCE?

Błędnie prowadzona transformacja ustrojowa spowodowała m in. masowe bezrobocie.

Oficjalna stopa bezrobocia na koniec stycznia 2004 r. wyniosła 20,6% liczby aktywnych zawodowo ( 3,3 mln osób). Oznacza to, że co piąty zdolny do pracy był bezrobotny. W niektórych regionach kraju stopa bezrobocia przekracza 40%.

Zasiłki pobiera tylko 19,7% bezrobotnych oficjalnie zarejestrowanych.

Szacuje się, że bezrobocie ukryte w rolnictwie indywidualnym wynosi 1,8 mln osób. Właściciele i posiadacze gospodarstw rolnych o powierzchni użytków rolnych powyżej 2 ha nie mogą rejestrować się jako bezrobotni.

Wszystko to wskazuje, że faktyczna stopa bezrobocia może wynosić nawet około 30% (około 5 mln osób).

7. JAK JEST DZIELONY DOCHÓD NARODOWY - SPRAWIEDLIWIE CZY NIESPRAWIEDLIWIE?

Konstytucja RP stanowi (w art. 20), że Rzeczpospolita Polska urzeczywistnia zasady sprawiedliwości społecznej. Dotychczasowa polityka społeczno-gospodarcza państwa jest jawnym zaprzeczeniem tej zasady konstytucyjnej. Proporcje podziału dochodu narodowego świadczą nie o sprawiedliwości społecznej, lecz o czymś przeciwnym - o oligarchicznym charakterze istniejącego systemu.

Trzeba więc skończyć z tą zgubną dla narodu konstytucyjną hipokryzją i wprowadzić sprawiedliwy, zrównoważony podział dochodu narodowego, poprzez zasadniczą zmianę dotychczasowej polityki społeczno-gospodarczej.

Na 23.017.271 podatników podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT), 95,18% było opodatkowanych według skali 19-procentowej, 3,85% podatników - według skali 30-procentowej, a 0,99% - według skali 40 -procentowej (patrz tab. 1).

Tab. 1. Skala podatkowa w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT) i struktura podatników *).

Lp.	Podstawa obliczenia podatku w zł	Podatek wynosił	Liczba podatników	Struktura podatników w %
1.	do 37.024	19% podstawy obliczenia minus kwota 530, 08 zł	21.907.862	95
2.	37.024 - 74.048	6.504,48 zł + 30% nadwyżki ponad 37.024 zł	882.094	4
3.	ponad 74.048	17.611,68 zł + 40% nadwyżki ponad 74.048 zł	227.315	1
4.	Ogółem		23.017.271	100

*Liczba podatników i ich struktura dot. 2002 r. Źródło: dane MF.

8. JAK SAMOOBRONA ZAMIERZA ZMNIEJSZYĆ ZRÓŻNICOWANIE DOCHODOWE I MAJĄTKOWE SPOŁECZEŃSTWA?

Samoobrona gwarantuje w swoim programie:

1) wprowadzenie zasiłków dla bezrobotnych, którzy nie z własnej winy na poziomie minimum socjalnego, to jest 790 zł miesięcznie (w warunkach cen 2004 r.);

2) zwolnienie z podatku od dochodu od osób fizycznych (PIT) płac, emerytur i rent, których wysokość nie przekracza minimum socjalnego;

3) wprowadzenie czwartego progu podatkowego w zakresie podatku od dochodów od osób fizycznych (PIT) - stawki 50% od nadwyżki dochodów rocznych ponad 144 tys. zł.

Wprowadzenie w życie tych rozwiązań spowoduje, iż na rynku znajdzie się dodatkowo około 38 miliardów złotych, które poprzez budżety gospodarstw domowych wejdą do obrotu. Pozwolą one przywrócić godność bezrobotnym i najmniej zarabiającym - opłacić czynsze, rachunki za energię elektryczną i wodę, kupić dzieciom ubrania, książki niezbędne do nauki i żywność. Poprzez wejście do obrotu stworzą pogłębiony i dodatkowy popyt dla małych i średnich przedsiębiorstw.

Proponowane rozwiązania spowodują wzrost dochodów warstw ludności najbiedniejszej - bezpośrednio, a dochodów klasy średniej - pośrednio, poprzez pogłębienie rynku zbytu dla małych i średnich przedsiębiorstw.

Wprowadzenie zasiłków dla bezrobotnych, którzy bez własnej winy nie mają pracy, wpłynie na wzrost płacy minimalnej i ogólny wzrost wynagrodzeń pracowniczych.

9. JAKIE PROPOZYCJE PRZEDSTAWIA SAMOOBRONA RP W KWESTII ZABEZPIECZENIA SOCJALNEGO ŚRODOWISKA WOJSKOWYCH EMERYTÓW I RENCISTÓW?

Przeprowadzane od 1989 r. w Wojsku Polskim zmiany systemowe, określane jako restrukturyzacja, powodują pogorszenie sytuacji bytowej nie tylko Wojska, ale również środowiska emerytów i rencistów wojskowych. Skutki tych nieprzemyślanych, chaotycznych przedsięwzięć ponosi kadra wojskowa. Wysiłek organizacyjny i nakłady finansowe związane z restrukturyzacja Wojska nie przynoszą zakładanych efektów. Wprost przeciwnie, następuje proces degradacji Wojska i pogorszenie warunków socjalno-bytowych środowiska wojskowego.

Samoobrona RP sytuację tę ocenia krytycznie i uważa, że sfera zabezpieczenia socjalnego ma bezpośredni wpływ na dobór najlepszych kandydatów do służby zawodowej i gotowości do wyrzeczeń osobistych w służbie, a także aktywności po jej zakończeniu. Chęć pełnienia służby wojskowej z pobudek wyłącznie ideowych oraz zainteresowań nie wystarcza. Trzeba w wojsku polepszyć warunki materialne i socjalne, co dotyczy nie tylko samych żołnierzy, ale również i ich rodzin.

Samoobrona RP stoi na stanowisku, że państwo powinno przejawiać szczególną troskę o warunki służby i życia żołnierzy. Widzimy potrzebę nowego spojrzenia na kwestie wynagrodzenia żołnierzy zawodowych. Trzeba zlikwidować stan, w którym 30% oficerów młodszych i około 80% podoficerów i chorążych mających rodziny pobiera dodatek socjalny, bo wynagrodzenia nie wystarczają na utrzymanie ich rodzin.

Powszechnie krytykuje się gospodarkę mieszkaniową prowadzoną przez Wojskową Agencję Mieszkaniową. Masowe skargi użytkowników mieszkań wojskowych są lekceważone lub traktowane w sposób biurokratyczny. Sprzedaż mieszkań odbywa się opieszale, bez klarownego celu i zasad. Błędy i nieudolność w kierowaniu Agencją powodują obniżenie stopnia zaspokajania potrzeb mieszkaniowych Wojska. Niezbędne jest zwiększenie efektów budowlanych Agencji, ilości mieszkań oddawanych do użytku dla Wojska. Działalność Wojskowej Agencji Mieszkaniowej trzeba poddać kontroli i wprowadzić faktyczny nadzór ze strony środowiska wojskowego.

10. CZY SAMOOBRONA RP JEST W STANIE ZAPOBIEC NADUŻYCIOM W PRYWATYZACJI SŁUŻBY ZDROWIA W POLSCE?

Samoobrona jest przeciwna prywatyzacji służby zdrowia realizowanej drogą rozkradania substancji (majątku) społecznego.

Jesteśmy za umożliwieniem powstawania prywatnych zakładów w służbie zdrowia, ale powstających w oparciu o kapitał, a nie w drodze tzw. prywatyzacji.

Samoobrona RP nie godzi się na takie reformowanie służby zdrowia w Polsce, w wyniku którego prawie połowa polskich szpitali będzie zagrożona upadłością lub prywatyzacją. Samoobrona RP domaga się rozwiązania tej kwestii w pilnym trybie.

Podobnie należy określić jednoznacznie, czy dopuszczalne jest i w jakim zakresie współpłacenie za świadczenia zdrowotne. Czy miałoby ono dotyczyć ludzi zamożnych i niezamożnych jednakowo. Czas zmian, które nieuchronnie nastąpią, będzie sprzyjał różnego rodzaju próbom forsowania rozwiązań prawnych, otwierających określonym grupom interesu możliwość "zagospodarowania" olbrzymich pieniędzy pochodzących ze składki na ubezpieczenie zdrowotne. Próby te już są podejmowane, o czym świadczą projekty nowych rozwiązań ustawowych.

Samoobrona RP nie będzie się biernie przyglądała rozwojowi sytuacji w tym newralgicznym dla społeczeństwa obszarze i nie wyrazi zgody na upadłość szpitali i placówek służby zdrowia.

11. NA CZYM POLEGA INICJATYWA SAMOOBRONY RP PRZEPROWADZENIA POWSZECHNEJ LUSTRACJI MAJĄTKOWEJ I GOSPODARCZEJ?

Lustracja majątkowa musi objąć osoby pełniące funkcje publiczne (prezydentów, premierów, posłów, senatorów, ministrów, dyrektorów, prezesów i członków rad nadzorczych firm, które były prywatyzowane).

Osoby te muszą wykazać ile miały majątku w 1989 r. i ile mają obecnie.

Lustracja gospodarcza musi wyjaśnić, jaką wartość stanowił majątek narodowy w 1989 r., co sprzedano, za ile i gdzie są pieniądze.

Samoobrona RP domaga się przeprowadzenia weryfikacji umów prywatyzacyjnych pod kątem ich zgodności z prawem, a także pociągnięcia do odpowiedzialności autorów, wykonawców i beneficjentów tych prywatyzacji. Niezbędne jest także odzyskanie majątku zgromadzonego niezgodnie z prawem.

To działanie, będące jednym z najważniejszych postulatów Samoobrony RP, pozwoli przywrócić Polakom wiarę w elementarną praworządność i sprawiedliwość społeczną oraz nadzieję na pomyślny rozwój Polski i lepszą przyszłość jej mieszkańców, w Polskę jako państwo demokratyczne i wolne od korupcji. Bez lustracji majątkowej i gospodarczej żadna ekipa nie odzyska zaufania społecznego. Zaufanie do władzy państwowej jest podstawowym warunkiem wyzwolenia w narodzie niezbędnej energii społecznej dla rozwoju kraju.

Nie mogą lustracji prowadzić przedstawiciele ugrupowań, które sprawowały władzę. Nie może złodziej sądzić złodzieja.

12. NA CZYM POLEGA ISTOTA PROPOZYCJI SAMOOBRONY RP POBUDZENIA GOSPODARKI I TWORZENIA NOWYCH MIEJSC PRACY?

Kołami zamachowymi polskiej gospodarki, sprzyjającymi wyjściu z kryzysu i tworzeniu nowych miejsc pracy będą:

1) inwestycje publiczne w wybranych dziedzinach gospodarki, przede wszystkim w infrastrukturze, np. wodociągów, kanalizacji, oczyszczalni ścieków, dróg i autostrad,

2) rozwój budownictwa mieszkaniowego (kredyty preferencyjne, ulgi podatkowe, ułatwienia w pozyskiwaniu terenów, wsparcie dla młodych rodzin),

3) wspieranie rozwoju sektora małych i średnich przedsiębiorstw,

4) odbudowa i rozwój rolnictwa i przemysłu rolno-spożywczego, przemysłu elektronicznego, leśnictwa i przemysłu drzewnego oraz przemysłu lekkiego.

Małe i średnie przedsiębiorstwa to najważniejszy sektor działalności gospodarczej. To właśnie on ma znaczący wkład w poprawę warunków ekonomicznych oraz socjalnych ludności. Małe i średnie przedsiębiorstwa stanowią prawie 99% ogólnej liczby podmiotów gospodarczych w Polsce oraz tworzą najwięcej nowych miejsc pracy.

Realizacja ustawy o wypłacie zasiłku dla wszystkich bezrobotnych pozostających bez pracy nie z ich winy oraz zwolnienie z podatku dochodowego rodzin najuboższych spowoduje wprowadzenie na rynek około 38 miliardów złotych. Ta kwota pieniędzy wpłynie pozytywnie na małe i średnie przedsiębiorstwa, spowoduje wzrost płac i zmniejszenie bezrobocia.

13. JAK SAMOOBRONA RP BĘDZIE WYRÓWNYWAĆ WARUNKI PRAWNE I FINANSOWE DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ W POLSCE PODMIOTÓW KRAJOWYCH I ZAGRANICZNYCH?

Podstawowym elementem wyrównania warunków będzie:

14. JAKIE SĄ GŁÓWNE BARIERY ROZWOJU SPOŁECZNO-GOSPODARCZEGO POLSKI?

Za główne bariery rozwojowe kraju należy uznać:

15. CZY STRUKTURA DEMOGRAFICZNA POLSKI STANOWI PROBLEM CZY JEST SZANSĄ?

Społeczeństwo polskie w porównaniu z krajami Unii Europejskiej jest młode.

Współczynnik przyrostu naturalnego nie jest niski w porównaniu z krajami UE, ale w ostatnich latach malał, do 0,5 na 1000 mieszkańców w 2001 r., a obecnie jest ujemny.

Współczynnik śmiertelności niemowląt wynosił w Polsce w 2000 r. 7,7 na 1000 urodzeń i był ciągle wyższy niż przeciętny dla krajów UE (4,9).

Przeciętna przewidywana długość życia w Polsce wydłuża się i w 2000 r. wynosiła: dla kobiet 78 lat, dla mężczyzn 69,8 lat, ale jest nadal krótsza niż w krajach UE.

W latach 1990-2001 znacznie wzrosła liczba ludności w wieku produkcyjnym (18-59 lat - kobiety i 18-64 - mężczyźni) - z 57,5% do 61,9% ogółu ludności, tj. o około 1,8 mln osób.

Prognozy demograficzne wskazują, że:

Oznacza to z jednej strony wzrost presji na rynek pracy, potrzebę zwiększenia świadczeń emerytalnych i wzrost popytu na usługi dla osób starszych, a z drugiej - ułatwienie przekształceń strukturalno-jakościowych w szkolnictwie.

16. JAKIE JEST NAPRAWDĘ BEZROBOCIE W POLSCE?

W styczniu 1990 r. stopa bezrobocia oficjalnego, rejestrowanego w Polsce wynosiła 0,3%, a w styczniu 2004 r. 20,6% (3,3 mln osób).

Wysoki i rosnący w ostatnich latach poziom bezrobocia jest kluczowym problemem gospodarczym i społecznym Polski.

Około 1/3 ogółu bezrobotnych to mieszkańcy wsi.

Nasila się zjawisko bezrobocia długotrwałego - wskaźnik 48,3% w 2001 r. (w Unii Europejskiej około 16%).

Utrzymuje się wysokie bezrobocie wśród ludzi młodych (do 24 roku życia włącznie). Stanowią oni około 30% ogółu bezrobotnych, a stopa bezrobocia w tej grupie wiekowej wynosi około 40%.

Bezrobocie ukryte szacuje się oficjalnie na ponad 1,8 mln osób, z czego aż 0,9 mln w sektorze rolniczym.

Według niektórych danych, bezrobocie ukryte jest znacznie wyższe, szczególnie w rolnictwie indywidualnym. Oznacza to, że faktyczna stopa bezrobocia w kraju jest wyższa niż oficjalna.

W Polsce na jedno wolne miejsce pracy przypada 958 osób bezrobotnych, tymczasem w Unii Europejskiej - od 6 do 14 osób, w zależności od kraju.

17. JAKI JEST STAN ROZWARSTWIENIA SPOŁECZEŃSTWA ORAZ ZJAWISKA MARGINALIZACJI I WYKLUCZENIA SPOŁECZNEGO?

Aktualnie pogłębia się rozwarstwienie gospodarstw domowych.

Rozszerza się sfera ubóstwa.

Pogarsza się pozycja gospodarstw domowych rolników.

Następuje żywiołowe rozwarstwienie dochodowe społeczeństwa.

W IV kwartale 2001 r. odsetek gospodarstw domowych poniżej ustawowej granicy ubóstwa wynosił 14,0%, a minimum socjalnego - 57% (dane Rządowego Centrum Studiów Strategicznych).

Faktem stała się już marginalizacja, a nawet wykluczenie społeczne znacznych grup ludności tych obszarów. Powstają w Polsce slumsy, biedaszyby i szerzy się zjawisko bezdomności.

18. JAKIE SĄ GŁÓWNE CZYNNIKI ROZWOJU SPOŁECZNO-GOSPODARCZEGO KRAJU?

Według Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) Polska zajmuje 23 miejsce (na 25) w tej Organizacji pod względem syntetycznego wskaźnika poziomu zaawansowania rozwoju gospodarki opartej na wiedzy.

19. CZY SĄ W POLSCE PIENIĄDZE?

Finanse NBP są drugim, po finansach publicznych, zasadniczym elementem finansów państwa.

Zasadniczą kwestią finansów NBP jest wysokość i sposób wykorzystania zarówno rezerwy dewizowej (walutowej), jak i rezerwy rewaluacyjnej.

Rezerwa dewizowa NBP na koniec 2003 r. wyniosła około 34 mld USD.

Rezerwa rewaluacyjna NBP na koniec 2002 r. wynosiła 27,4 mld zł brak nowszych danych).

Rozstrzygnięcia wymaga niezbędny poziom tych rezerw, a także sposób ich efektywnego wykorzystania w dynamizacji rozwoju społeczno-gospodarczego kraju.

20. JAKI JEST STAN FINANSÓW PAŃSTWA?

Przez finanse państwa należy rozumieć nie tylko, jak dotychczas, finanse publiczne (budżet państwa, budżety jednostek samorządu terytorialnego, Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, Narodowy Fundusz Zdrowia i inne podmioty finansów publicznych), ale również finanse banku centralnego - Narodowego Banku Polskiego.

Narodowy Bank Polski winien odpowiadać nie tylko za inflację, ale za rozwój gospodarki i poziom zatrudnienia (w/g projektu ustawy o NBP Samoobrony).

21. FINANSE NBP.

Stan finansów NBP określają poziom i sposób wykorzystania trzech zasadniczych wielkości:

Rezerwa dewizowa NBP na koniec 2003 r. wyniosła około 34 mld USD.

Rezerwa rewaluacyjna NBP na koniec 2002 r. wynosiła 27,4 mld zł.

Środki zgromadzone jako rezerwy winne wspomagać rozwój gospodarki.

22. JAKI JEST STAN PRZEMYSŁU?

W przemyśle występuje pięć zasadniczych negatywnych zjawisk i tendencji stanowiących zagrożenie dla rozwoju gospodarczego kraju.

Stale spada produkcja i zatrudnienie w przemyśle wysokiej techniki. Zakłady tego typu zatrudniały w 1989 r. 257 tys. pracowników, w 1995 r. - 169 tys., a w 2000 r. już tylko 133 tys.

Obniża się udział prac badawczo-rozwojowych (B+R) w przemyśle. Spada zatrudnienie w sektorze B+R (z 42 tys. pracowników w 1989 r. do 15,1 tys. w 2000 r., z czego w zapleczu B+R przedsiębiorstw - o 6,5 tys.).

Szybko maleje udział przedsiębiorstw krajowych w zaopatrzeniu rynku wewnętrznego - z 83,2% w 1989 r. do 55,6% w 1998 r.

Nastąpiła likwidacja lub znaczne ograniczenie produkcji w wielu branżach i przedsiębiorstwach, mających możliwości rozwoju i efektywnej konkurencji na rynkach zagranicznych, głównie europejskich. Większość sprywatyzowanych zakładów, które przeszły w zarząd i posiadanie obcego kapitału, przekształciła się z zakładów produkcyjnych w magazyny składowe.

Zatrudnienie ogółem w przemyśle spadło z 4,9 mln pracowników w 1989 r. do 3,2 mln w 2000 r., tj. niemal o 1/3. Znaczny spadek w krótkim okresie czasu zatrudnienia w wielkich przedsiębiorstwach należących do branż tradycyjnych, bez skutecznej interwencji państwa w kierunku równoważenia rynku pracy, spowodował negatywne zjawiska społeczne (trwałe i wysokie bezrobocie, rozszerzenie się sfery ubóstwa i marginalizacji społecznej).

23. JAKI JEST STAN ROLNICTWA, LEŚNICTWA I RYBOŁÓWSTWA?

W rolnictwie indywidualnym pracowało w 2001 r. 2,5 mln osób.

Zasadnicze zmiany w strukturze rolnictwa polegały na znacznym zmniejszeniu sektora publicznego, głównie w wyniku likwidacji państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej, bez zabezpieczenia socjalnego i produkcyjnego odchodzących z pracy w PGR- ach.

Rolnicy są grupą społeczną o najniższych dochodach. W 2001 r. dochody na 1 osobę w gospodarstwie domowym rolników były o 27% niższe niż w rodzinach pracowniczych i o 26% niższe niż w rodzinach emerytów i rencistów. Udział emerytur i rent w dochodach rolników wyniósł 18%, podczas gdy w gospodarstwach pracowniczych 7%.

Bez renegocjacji warunków, na jakich Polska wstąpiła do UE, nie będzie wyraźnej poprawy warunków życia na wsi.

Rybołówstwo. Eksport produktów rybnych stanowi około 12% eksportu produktów rolno-spożywczych. W latach 1990-2001 nastąpił znaczny spadek połowów dalekomorskich - z 319,2 tys. ton do 50,8 tys. ton, a skup ryb z morza z 84 tys. ton do 23,3 tys. ton. Wzrosły połowy ryb bałtyckich z 110,6 tys. ton do 141,2 tys. ton.

Zakłady przetwórstwa rybnego wykorzystują surowiec pochodzący w większości z importu (około 250 tys. ton), a z polskich połowów bałtyckich około 95 tys. ton.

Samoobrona opowiada się jednoznacznie przeciw prywatyzacji Lasów Państwowych. Olbrzymi majątek znajdujący się w ich posiadaniu stanowić musi powszechne dobro ogólnonarodowe.

24. JAKI JEST STAN SEKTORA USŁUG?

Wzrasta udział sektora III - usług, w tym rynkowych, w rozwoju gospodarczym. W 2001 r. wytworzył on 56,5% produktu krajowego brutto (PKB), angażując 45,6% pracujących. Wskaźnik PKB sektora usług na jednego zatrudnionego jest najwyższy wśród wszystkich trzech sektorów gospodarki narodowej - o ponad 35% wyższy niż w przemyśle (sektor II) i 10-krotnie wyższy niż w rolnictwie (sektor I).

Struktura sektora usługowego jest zróżnicowana. Duży udział kapitału zagranicznego w wysoko wydajnych i rentownych usługach informatycznych, telekomunikacyjnych i finansowych sprawia, że dochody z tego sektora są transferowane za granicę.

Główną barierą rozwoju krajowych przedsiębiorstw usługowych jest niedostatek kapitału i brak dostępu do nowych technologii.

25. JAKIE JEST ZRÓŻNICOWANIE REGIONALNE POZIOMU ROZWOJU SPOŁECZNO-GOSPODARCZEGO KRAJU?

Znaczne zróżnicowania międzyregionalne w zakresie poziomu rozwoju gospodarczego - wskaźnika PKB na mieszkańca (per capita), wynikają ze zróżnicowania poziomu wydajności pracy. O poziomie wskaźnika wydajności pracy decyduje przede wszystkim struktura sektorowa regionu. Wydajność na 1 zatrudnionego w usługach (sektor III) oraz przemyśle i budownictwie (sektor II) jest ogółem 6-7 razy wyższa niż w rolnictwie (sektor I). Najwyższą pozycję w tym zakresie zajmują więc województwa o strukturach zdominowanych przez działalność pozarolniczą (mazowieckie, śląskie, wielkopolskie, dolnośląskie, pomorskie), najniższą zaś lubelskie (50% zasobów pracy zaangażowanych w rolnictwie), podlaskie, podkarpackie, warmińsko-mazurskie i świętokrzyskie.

Zróżnicowanie międzyregionalne stopy bezrobocia waha się pomiędzy najniższym w woj. małopolskim a najwyższym w woj. warmińsko-mazurskim. Zróżnicowanie to nie pokrywa się ze zróżnicowaniem poziomu PKB na mieszkańca, gdyż w rolnictwie wielu województw występuje bezrobocie ukryte, wynikające z przeludnienia agrarnego. Mimo to, we wschodniej części kraju udział ludności wiejskiej w ogólnej liczbie bezrobotnych był najwyższy (55-65% przy średniej krajowej 44%).

We wszystkich regionach bezrobocie wśród kobiet jest wyższe niż wśród mężczyzn.

W połowie 2003 r. niemal co trzecia osoba bezrobotna była w wieku do 25 lat.

Najwyższą stopę bezrobocia wśród ludzi młodych notuje się w województwie zachodniopomorskim (około 62%), a najniższą w mazowieckim (33%).

Do regionów o najwyższej konkurencyjności i poziomie rozwoju zalicza się województwa: małopolskie, mazowieckie, pomorskie i wielkopolskie (wysoka efektywność sektora produkcyjnego, duży potencjał kwalifikacyjny zasobów ludzkich, dobrze rozwinięta infrastruktura).

26. CZYM JEST PROGRAM SPOŁECZNO-GOSPODARCZY SAMOOBRONY?

Program Społeczno-Gospodarczy Samoobrony RP jest wyrazem oczekiwań wielomilionowej rzeszy obywateli na fundamentalne zmiany w dotychczasowej polityce społeczno-gospodarczej państwa, która doprowadziła do masowego bezrobocia, do nędzy większości społeczeństwa, do zapaści cywilizacyjnej i powstania warstwy bogaczy, oligarchów i skorumpowanej klasy politycznej będącej na jej usługach.

Powstały ustrój oligarchiczny trzeba zastąpić ustrojem demokratycznym. Program Samoobrony RP zawiera nowe elementy dotychczas niedostrzegane i pomijane przez rządy kierujące się antynarodową, liberalną doktryną ekonomiczną, będącą podstawą transformacji systemowej prowadzonej w Polsce i w innych krajach Europy Środkowej i Wschodniej od 1989 r.

Kontynuacja polityki liberalizmu gospodarczego, źle pojmowanej wolności rynkowej, połączona z uciskiem fiskalnym (podatkowym) i komercjalizacją społeczeństwa, prowadzi do dramatycznych konsekwencji dla narodu i państwa.

Samoobrona RP kieruje się społeczną nauką Kościoła.

Papież Jan Paweł II powiedział, że "nie do przyjęcia jest twierdzenie, że po upadku komunizmu jedyną alternatywą jest kapitalizm".

Podstawą Programu Społeczno-Gospodarczego Samoobrony RP jest koncepcja Trzeciej Drogi. To umożliwia nadanie właściwej (rzeczywistej) rangi fundamentalnym prawom człowieka: prawu do pracy i godziwej płacy, prawu do mieszkania, prawu do opieki zdrowotnej, prawu do oświaty i nauki jako podstawy równych szans życiowych. Idzie tu także o nowy charakter stosunków międzyludzkich, a głównie o szacunek dla życia w każdej formie, uznanie dla rodziny, narodu, tradycji obyczajowej i solidaryzmu społecznego.

Realizacja Programu Społeczno-Gospodarczego Samoobrony RP zapewni krajowi wyjście z głębokiego kryzysu i otworzy nowe perspektywy rozwojowe.

27. JAKIE SĄ GŁÓWNE ZAŁOŻENIA PROGRAMU SPOŁECZNO-GOSPODARCZEGO SAMOOBRONY RP?

Program Społeczno-Gospodarczy Samoobrony RP zakłada następujące działania:

1) rozszerzenie zadań NBP jako banku centralnego państwa; NBP nie tylko powinien odpowiadać za stabilność cen (stopę inflacji),ale również sprzyjać szybkiemu wzrostowi gospodarczemu i pełnemu zatrudnieniu,

2) wprowadzenie szerokiego frontu ogólnokrajowych, wieloletnich inwestycji w dziedzinie infrastruktury (budowa dróg, mieszkań, obiektów chroniących środowisko naturalne i inne),

3) umocnienie, względnie odzyskanie, kontroli państwa nad strategicznymi działami gospodarki narodowej i zapewnienie im prawidłowego rozwoju, co dotyczy w szczególności:

4) zaangażowanie środków państwowych dla odbudowy i rozwoju:

5) zastosowanie preferencji finansowych (podatkowych, kredytowych) i innych dla rozwoju sektora małych i średnich przedsiębiorstw.

Do instrumentów polityki mieszkaniowej państwa należy zaliczyć:

1) kredyty preferencyjne na budownictwo mieszkaniowe,
2) ułatwienia w pozyskiwaniu terenów pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne i jednorodzinne,
3) szczególne preferencje dla młodych rodzin,
4) politykę podatkową stymulującą rozwój budownictwa mieszkaniowego, co dotyczy głównie podatków dochodowych od osób fizycznych (PIT) i od osób prawnych, tj. przedsiębiorstw (CIT).

Obniżenie podatku dochodowego od przedsiębiorstw produkcyjnych i usługowych uszczupli wprawdzie wpływy do budżetu, ale równocześnie włączy do legalnego, rejestrowanego obrotu gospodarczego szarą strefę, która wytwarza ,zależnie od szacunków, od 15 do 27% PKB. W wyniku takich rozwiązań obniżenie stopy opodatkowania CIT nie spowoduje per saldo zmniejszenia dochodów budżetu państwa. Wprowadzenie jednolitego podatku obrotowego zapewni znaczne wpływy do budżetu i przyczyni się do włączenia szarej strefy gospodarczej do obrotu rejestrowanego.

28. CO ZAKŁADA PROGRAM NAPRAWY POLSKIEJ GOSPODARKI, OPRACOWANY PRZEZ SAMOOBRONĘ RP?

Program naprawy polskiej gospodarki opracowany przez Samoobronę RP zakłada osiągnięcie jak najwyższego, trwałego i zrównoważonego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia oraz rosnącego poziomu życia społeczeństwa, przy utrzymaniu stabilizacji finansowej państwa.

Wymagać to będzie:

1) reformy finansów państwa, tzn. finansów publicznych (równoważenie budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu terytorialnego) i finansów Narodowego Banku Polskiego,
2) znaczne ograniczenie bezrobocia do poziomu poniżej 10%,
3) podnoszenia poziomu życia najuboższych warstw społeczeństwa,
4) sprawiedliwego podziału dochodu narodowego,
5) wyrównywania zbyt dużych różnic regionalnych w poziomie rozwoju i warunkach życia, co dotyczy głównie województw północnych i tzw. ściany wschodniej.

Potrzebna jest w związku z tym radykalna zmiana dotychczasowej polityki gospodarczej, w tym strukturalnej (przemysłowej, budowlanej, handlowej, rolnej) i finansowej (fiskalnej i pieniężnej).

W polityce finansowej państwa najpilniejszą sprawą jest zmiana polityki pieniężnej, ustalanej i realizowanej przez NBP (Radę Polityki Pieniężnej i Zarząd NBP). Politykę pieniężną państwa powinien ustalać Sejm, a realizować NBP. Samoobrona zakłada likwidację Rady Polityki Pieniężnej. Jest to organ zbędny, hamujący wzrost gospodarczy i zmniejszanie bezrobocia.

Konieczne jest rozszerzenie zakresu inwestycji publicznych (centralnych inwestycji wieloletnich i innych) w zakresie infrastruktury (transport i drogownictwo, budownictwo mieszkaniowe i ochrona środowiska).

Dla konsolidacji całej gospodarki narodowej niezbędne jest określenie strategicznych działów gospodarki i zapewnienie kontroli państwa nad ich długofalowym rozwojem.

Niezbędne jest stworzenie preferencji dla rozwoju gałęzi wysokiej techniki:

1) informatyki,
2) telekomunikacji,
3) mikroelektroniki,
4) biotechnologii.

Wszystkie preferencje rozwojowe muszą być ujęte w spójnej polityce przemysłowej państwa.

29. ZA JAKIM MODELEM GOSPODARKI RYNKOWEJ OPOWIADA SIĘ SAMOOBRONA RP?

Celem polityki gospodarczej powinno być osiąganie jak najwyższego, trwałego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia oraz rosnącego poziomu życia społeczeństwa, przy utrzymaniu stabilizacji finansowej państwa.

Podstawą ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej powinna być społeczna gospodarka rynkowa, oznaczająca:

1) swobodę działalności gospodarczej,
2) aktywną rolę państwa i samorządu terytorialnego w gospodarce narodowej,
3) zrównoważony (sprawiedliwy) podział dochodu narodowego,
4) równoprawność różnych form własności,
5) prawo do pracy,
6) samorządność,
7) solidaryzm społeczny,
8) dialog i współpracę partnerów społecznych - pracodawców z pracobiorcami.

Konstytucja RP w art. 20 stanowi, że podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej stanowi społeczna gospodarka rynkowa oparta na swobodzie działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych.

Różnica w ujmowaniu modelu społecznej gospodarki rynkowej polega więc na tym, że Samoobrona zakłada:

1) nie bierną, ale aktywna rolę państwa w gospodarce narodowej w odpowiedniej skali i zakresie,
2) zasadę zrównoważonego, sprawiedliwego podziału dochodu narodowego,
3) zasadę równoprawności różnych form własności (obecnie w praktyce dominuje prywatna własność, występuje dyskryminacja własności spółdzielczej i państwowej),
4) prawo do pracy,
5) zasadę samorządności.

Niezbędna jest odbudowa sektora spółdzielczości.

Dotychczas, nawet wąsko określony konstytucyjnie model społecznej gospodarki rynkowej nie jest realizowany w praktyce. W rzeczywistości ustrój gospodarczy RP jest oparty nie na społecznej, lecz na liberalnej gospodarce wolnorynkowej, zdominowanej przez wielkie korporacje międzynarodowe. Ustrój ten zapewnia prawo własności (interes kapitału), ale nie zapewnia prawa do pracy (interes świata pracy), sankcjonuje niesprawiedliwy podział dochodu narodowego i zmarginalizowaną rolę państwa w gospodarce, nie zapewnia faktycznej równoprawności różnych form własności.

Jest to ustrój niedemokratyczny, oligarchiczny, oparty na dzikim kapitalizmie.

30. JAKA POWINNA BYĆ ROLA PAŃSTWA W GOSPODARCE NARODOWEJ?

W wyniku transformacji ustrojowej państwo zostało osłabione do tego stopnia, że nie jest w stanie spełniać swych podstawowych funkcji społecznych i gospodarczych.

Samoobrona RP opowiada się za silnym i skutecznym państwem, które powinno spełniać w gospodarce narodowej pięć zasadniczych funkcji:

1) tworzenie podstaw prawno - instytucjonalnych funkcjonowania rynku i całej gospodarki narodowej,
2) kierowanie polityką makroekonomiczną (ogólnogospodarczą), to jest strukturalną (przemysłową, budowlaną, transportową, handlową, rolną, w zakresie usług i in.) i finansową (fiskalną i pieniężną),
3) inwestowanie w kapitał ludzki (w edukację wszystkich szczebli i naukę), infrastrukturę (transportową i inną) i podstawowe usługi socjalne,
4) zabezpieczenie dla najuboższych grup społecznych,
5) ochronę środowiska naturalnego.

Dla zapewnienia sterowności i skuteczności państwa i gospodarki niezbędne jest wzmocnienie władzy wykonawczej, wprowadzenie, zamiast obecnego systemu parlamentarnego-gabinetowego, systemu prezydenckiego, co zakłada projekt nowej Konstytucji RP, opracowany przez Samoobronę RP.

31. JAKIE SĄ GŁÓWNE CELE STRATEGII I POLITYKI SPOŁECZNO-GOSPODARCZEJ PAŃSTWA?

Samoobrona RP uznaje za priorytetowe dwa równorzędne cele strategii i polityki społeczno-ekonomicznej państwa:

1) stworzenie i utrzymanie przesłanek trwałego, zrównoważonego i szybkiego rozwoju społeczno-gospodarczego, w tym osiąganie jak najwyższego zatrudnienia i poziomu życia społeczeństwa, przy utrzymaniu stabilizacji finansowej państwa,
2) zrównoważony, sprawiedliwy podział dochodu narodowego.

Nie można ograniczać się tylko do osiągania celów ekonomicznych. Cele społeczne są równie ważne, jak cele ekonomiczne.

Tak określone cele wymagają silnego i skutecznego państwa, które powinno spełniać w gospodarce następujące funkcje:

1) tworzenie podstaw prawno-instytucjonalnych rozwoju rynku i całej gospodarki narodowej,
2) kierowanie polityką makroekonomiczną, to jest strukturalną (przemysłową, budowlaną, transportową, handlową, rolną, naukowo-techniczną, w zakresie usług i in.) i finansową (fiskalną i pieniężną),
3) inwestowanie w kapitał ludzki (edukację i naukę), infrastrukturę i podstawowe usługi socjalne,
4) zabezpieczenie dla najuboższych grup społecznych,
5) ochronę środowiska naturalnego.

32. JAK SAMOOBRONA RP POJMUJE POLITYKĘ FISKALNĄ PAŃSTWA?

Polityka fiskalna państwa powinna być spójnym elementem polityki finansowej państwa i nie może być stosowana w oderwaniu od potrzeb rozwojowych kraju - społecznych i gospodarczych. Nie można sztywno i bezwzględnie stosować w praktyce fiskalnych kryteriów z Maastricht, to jest dotyczących wysokości deficytu budżetowego i długu publicznego, tym bardziej, że takie kraje członkowskie Unii Europejskiej, jak Niemcy czy Francja, tych kryteriów nie spełniają. W Polsce państwowy dług publiczny w 2003 r. wyniósł 51,5% PKB (plan na 2004 r.: 54,8%), a deficyt budżetowy wyniósł 4,8% PKB (plan na 2004 r. przewiduje 5,3%).

W Polsce istnieją jeszcze rezerwy zadłużenia Skarbu Państwa. Konstytucja RP i Traktat z Maastricht dopuszczają poziom długu publicznego w wysokości do 60% PKB.

W większości krajów Unii Europejskiej dług publiczny przekracza 60% PKB, a w niektórych (Włochy, Belgia) przekracza nawet 100% PKB.

33. ZA JAKĄ POLITYKĄ PIENIĘŻNĄ OPOWIADA SIĘ SAMOOBRONA?

Polityka pieniężna państwa powinna być integralnym elementem jednolitej polityki finansowej państwa. Rozwiązania prawno-instytucjonalne, a przede wszystkim konstytucyjne, muszą uwzględniać ten wymóg. W przeciwnym wypadku pogłębiać się będzie dwuwładza ekonomiczna (rząd - NBP) i postępować dezintegracja centrum gospodarczego państwa.

Bank centralny w swej polityce nie powinien koncentrować się i ograniczać do osiągania bezpośredniego celu inflacyjnego.

Konieczność przyspieszenia rozwoju gospodarczego wymaga nadania NBP, jako bankowi centralnemu, takiego mandatu, który obejmowałby dbałość nie tylko o stabilność ogólnego poziomu cen (ograniczanie inflacji), ale również o wzrost gospodarczy i pełne zatrudnienie, analogicznie jak w przypadku mandatu banku centralnego Stanów Zjednoczonych Ameryki.

Należy zerwać z błędnie pojmowaną niezależnością (autonomią) polityki pieniężnej i Narodowego Banku Polskiego, jako banku centralnego.

Według obecnej Konstytucji, to nie Sejm ustala politykę pieniężną - jej główne założenia, lecz Narodowy Bank Polski. Założenia polityki pieniężnej ustala Rada Polityki Pieniężnej (RPP) i przedkłada je Sejmowi tylko do wiadomości. RPP składa Sejmowi sprawozdanie z ich wykonania.

Polityka pieniężna państwa znajduje się więc poza kontrolą najwyższego konstytucyjnego organu władzy państwowej, jakim jest Sejm RP. Przy tym członkowie Zarządu NBP i Rady Polityki Pieniężnej nie mogą być pociągnięci do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu, a członkowie Rady Ministrów i inne osoby pełniące najwyższe stanowiska w państwie - przeciwnie, mogą być.

Projekt Konstytucji RP, który Samoobrona RP przedstawia społeczeństwu polskiemu, zakłada zwiększenie kompetencji Sejmu w zakresie polityki pieniężnej, likwidację Rady Polityki Pieniężnej i nadanie NBP właściwych mu funkcji, jako bankowi centralnemu.

Założenia polityki pieniężnej będzie uchwalał Sejm, a Narodowy Bank Polski będzie je realizował. NBP będzie przedkładał Sejmowi projekt tych założeń.

Narodowy Bank Polski będzie składał Sejmowi coroczne sprawozdanie z realizacji założeń polityki pieniężnej. Nie przyjęcie sprawozdania oznaczać będzie ustąpienie Zarządu NBP. Członkowie Zarządu NBP będą podlegać kompetencji Trybunału Stanu.

Projekt Konstytucji opracowany przez Samoobronę RP redefiniuje, zmienia zasadniczo cel polityki pieniężnej; stanowi, że zapewnia ona nie tylko stabilizację ogólnego poziomu cen, ale również wzrost gospodarczy i pełne zatrudnienie.

Dzięki takim nowym rozwiązaniom konstytucyjnym polityka pieniężna państwa stanie się spójna z polityką makroekonomiczną państwa, w szczególności z polityką fiskalną (budżetową), i będzie w większym niż dotychczas stopniu wpływać na wzrost gospodarczy i zatrudnienie.

34. JAKIE JEST STANOWISKO SAMOOBRONY RP WOBEC REZERWY DEWIZOWEJ NBP?

Dla ożywienia polityki gospodarczej niezbędne jest efektywne zagospodarowanie w kraju rezerwy dewizowej (walutowej) państwa, zarządzanej przez NBP.

Wartość rezerwy dewizowej państwa zgromadzonej prze NBP wynosi według stanu na koniec 2003 r. około 34 mld USD (dolarów amerykańskich).

NBP skupywał co roku około 4 mld USD, jakie napływały do kraju w formie inwestycji zagranicznych.

Według wielu ekspertów, rezerwa dewizowa NBP jest zbyt duża w stosunku do potrzeb w zakresie zabezpieczenia wypłacalności Polski jako dłużnika i importera.

Zgodnie z definicją Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW) i Europejskiego Banku Centralnego, za rezerwy walutowe uznaje się oficjalne płynne rezerwowe aktywa dewizowe.

Krajowe aktywa dewizowe pozostające w dyspozycji NBP to:

1) złoto monetarne,
2) SDR-y (specjalne prawa ciągnienia), tj. rachunek bieżący NBP w Międzynarodowym Funduszu Walutowym (MFW),
3) pozycja rezerwowa NBP w MFW,
4) aktywa walutowe obejmujące: gotówkę, lokaty bankowe, rządowe papiery wartościowe, weksle i obligacje, instrumenty rynku pieniężnego, pochodne instrumenty finansowe, udziałowe papiery wartościowe (akcje i udziały w spółkach) i inne należności.

Rezerwa walutowa NBP jest lokowana za granicą (w USA i innych najsilniejszych krajach zachodnich) na stosunkowo niski procent, niższy niż w Polsce.

Rezerwy walutowe NBP są własnością Skarbu Państwa, a nie NBP, który jest tylko ich dysponentem, i powinny one być wykorzystane na potrzeby finansowania rozwoju gospodarki narodowej.

Samoobrona RP postuluje przeniesienie 80% rezerwy dewizowej zarządzanej przez NBP, to jest 27,2 mld USD, z zagranicy do kraju, gdzie powinna być lokowana w państwowym Banku Gospodarstwa Krajowego i służyć zarówno jako źródło akcji kredytowej i poręczeniowej tego banku, jak i do obsługi potrzeb pożyczkowych budżetu państwa, tj. państwowych papierów wartościowych (obligacji i bonów skarbowych), a także do prefinansowania (zapewnienia własnego udziału finansowego) przez Polskę projektów inwestycyjnych współfinansowanych z funduszy Unii Europejskiej.

Takie wykorzystanie większej części rezerwy walutowej stanowiłoby silne wsparcie dla prorozwojowych przedsięwzięć gospodarczych, poprzez m.in. potanienie kredytów bankowych (obrotowych i inwestycyjnych), a także przyczyniłoby się do obniżenia długu publicznego i deficytu budżetowego.

35. JAKIE JEST STANOWISKO SAMOOBRONY RP WOBEC REZERWY REWALUACYJNEJ NBP?

W bilansie NBP aktywa walutowe są liczone według ich aktualnej ceny rynkowej. Cała różnica pomiędzy ceną rynkową posiadanych przez NBP walut obcych, a ceną ich zakupu w okresie poprzednim (tzw. ceną historyczną) stanowi zobowiązanie NBP, które jest księgowane w jego bilansie po stronie pasywów w pozycji VI.1, jako "Rezerwa na pokrycie ryzyka zmian kursu złotego do walut obcych" . Kwota tej rezerwy według stanu na koniec 2002 r. wynosiła 27,4 mld zł.

Rezerwa walutowa pokrywa ryzyko nominalnej rewaluacji złotego, która zmniejszyłaby wartość (wyrażoną w złotych) rezerw walutowych w bilansie NBP. W przypadku nominalnej rewaluacji złotego "rezerwa na pokrycie ryzyka zmian kursu złotego do walut obcych" jest automatycznie zmniejszana w stopniu odpowiadającym zmniejszeniu wartości (wyrażonej w złotych) rezerw walutowych NBP.

W momencie sprzedaży przez NBP walut obcych ukryte zyski zakumulowane we wspomnianej wyżej pozycji bilansowej VI.1 "Rezerwa…" są realizowane, tj. transferowane do pozycji bilansowej VIII. "Zysk".

Zakup walut przez Ministerstwo Finansów w NBP byłby tańszy niż zakup bezpośrednio na rynku walutowym (w bankach komercyjnych).Wynika to z tego, że około jednej czwartej kosztu zakupu walut zostaje w następnym roku zwrócone budżetowi państwa w formie wypłaty z zysku NBP.

Utrzymywanie przez NBP niezrealizowanych zysków w postaci rezerwy rewaluacyjnej na specjalnym koncie na poczet ryzyka rewaluacji złotego przypomina ubezpieczanie się od zdrowia zamiast od choroby, tj. dewaluacji złotego, przed którą państwo jest już zabezpieczone odpowiednią wielkością rezerw walutowych.

Zgodnie z przepisami ESA95 (europejskie standardy rachunkowości), zyski banku centralnego wynikające ze zmian kursów walutowych nie mogą być traktowane jako przychód budżetu państwa i w związku z tym nie wpłynęłyby one bezpośrednio na wielkość deficytu budżetowego, nie zmniejszyłyby jego skali. Obniżka długu publicznego, możliwa dzięki wykorzystaniu części rezerw walutowych, pozwoliłaby na redukcję innych obciążeń budżetu państwa, a więc pośrednio przyczyniłaby się do zmniejszenia ograniczeń budżetowych.

Samoobrona RP uważa, że NBP powinien być zobowiązany do transferu na rachunek budżetu państwa tej części zysku NBP, która została osiągnięta przez zakup rezerw walutowych w ubiegłych latach po cenie niższej od aktualnej ceny rynkowej. Taki zysk nie jest rezultatem dobrego zarządzania NBP, lecz wynika z tzw. seniorage - monopolu banku centralnego na emisję krajowej waluty. Zysk z takiej operacji należy się Skarbowi Państwa. Samoobrona RP domaga się rozwiązania 60% rezerwy rewaluacyjnej i wpłaty zysku NBP z tego tytułu do budżetu państwa, a następnie ulokowania tych środków w państwowym Banku Gospodarstwa Krajowego w celu kredytowania sektora małych i średnich przedsiębiorstw.

W obecnym systemie ewidencyjnym zysk ten jest ukryty w bilansie NBP, gdzie nie służy żadnemu ważnemu celowi społecznemu czy gospodarczemu kraju. Stanowi on ubezpieczenie ryzyka nominalnej rewaluacji złotego, czyli przypadku, w którym z definicji waluta krajowa nie potrzebuje wsparcia rezerwami walutowymi.

NBP manipuluje rezerwą rewaluacyjną w celu ukrycia jej wielkości i roli w finansach NBP i państwa.

Wykorzystanie części zysku NBP, powstałej z utrzymywania rezerwy rewaluacyjnej, na cele rozwoju gospodarczego, zmniejszyłoby skalę wyzwań związanych z zarządzaniem przez rząd długiem publicznym oraz pośrednio - ze skalą deficytu budżetowego.

36. JAKIE JEST STANOWISKO SAMOOBRONY RP W SPRAWIE OPROCENTOWANIA KREDYTÓW BANKOWYCH?

Samoobrona RP domaga się obniżenia stóp procentowych banku centralnego - NBP. Są one za wysokie i hamują wzrost gospodarczy (wzrost PKB). Mimo niskiej inflacji w 2003 r. (wzrost cen towarów i usług konsumpcyjnych wyniósł 0,8%), NBP utrzymywał stopy procentowe od czerwca 2003 r. do sierpnia 2004 r. na niezmienionym poziomie:

W sierpniu 2004 r. Rada Polityki Pieniężnej podniosła stopy procentowe NBP, uzasadniając to wzrostem inflacji.

Wszystko to hamuje konieczną obniżkę zbyt wysokiego oprocentowania kredytów obrotowych i inwestycyjnych w bankach komercyjnych, co podważa i utrudnia rozwijanie działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwa, szczególnie sektora małych i średnich firm.

Rada Polityki Pieniężnej powinna obniżyć stopy procentowe NBP. Cała polityka pieniężna powinna sprzyjać potanieniu kredytów bankowych.

Samoobrona RP postuluje zachowanie narodowego charakteru polskiego systemu bankowego, z monopolem emisji krajowego pieniądza i ścisłą kontrolą państwa nad działalnością obcych banków prywatnych, których liczba i udział w sektorze bankowym powinny być zdecydowanie ograniczone. Banki prywatne, szczególnie z przewagą obcego kapitału, trzeba wyłączyć ze wszelkiego pośrednictwa w przepływie pieniędzy, związanego z realizacją budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu terytorialnego, inwestycji państwowych i finansowania innych celów, do których państwo jest zobowiązane. Do tego rodzaju celów państwo powinno wykorzystywać banki państwowe.

Samoobrona RP postuluje likwidację Rady Polityki Pieniężnej, a założenia polityki pieniężnej powinien ustalać Sejm RP, a nie NBP, który powinien być ich realizatorem. Takie zmiany przewiduje projekt Konstytucji RP, opracowany przez Samoobronę RP.

37. CO PRZEWIDUJE PROGRAM SPOŁECZNO-GOSPODARCZY SAMOOBRONY RP WOBEC SEKTORA MAŁYCH I ŚREDNICH PRZEDSIĘBIORSTW?

W Polsce około 99% przedsiębiorstw stanowią małe i średnie przedsiębiorstwa (MSP), zatrudniające do 250 pracowników. Firmy zatrudniające do 9 pracowników stanowią przy tym 95% całego sektora MSP. Udział sektora MSP w tworzeniu produktu krajowego brutto (PKB) wynosi około 50%. Najważniejszą rolę w tym zakresie odgrywają firmy zatrudniające do 50 pracowników (tworzą one 55,6% PKB tego sektora).

W sektorze MSP zatrudnionych jest około 66% ogółu zatrudnionych w gospodarce narodowej. Udział MSP w nakładach inwestycyjnych przedsiębiorstw ogółem wynosi około 50%.

Zachodzi pilna konieczność przyspieszenia rozwoju sektora MSP ze względu na jego rolę w:

Rząd powinien zapewnić w tym celu odpowiednie warunki powstawania i trwałego rozwoju MSP, ułatwiając im dostęp do środków finansowych (kredytów i innych) oraz poręczeń i gwarancji, a także do nowoczesnych technologii.

Istotą programu Samoobrony RP w zakresie polityki wobec sektora MSP jest likwidacja istniejących barier biurokratycznych i innych i tworzenie dogodnych warunków jego rozwoju (prawnych, podatkowych, kredytowych i innych) oraz rozszerzanie zinstytucjonalizowanej pomocy organizacyjnej, informatycznej, szkoleniowej i technicznej, nastawionej na promocję drobnej przedsiębiorczości.

Działania te będą:

Źródłami finansowania takiego programu będą:

Przewidywane efekty realizacji programu Samoobrony RP wobec sektora małych i średnich przedsiębiorstw to:

38. CO PRZEWIDUJE PROGRAM SPOŁECZNO-GOSPODARCZY SAMOOBRONY RP W ODNIESIENIU DO ROLNICTWA I WSI?

Odbudowa polskiego rolnictwa, wzrost poziomu zamożności polskiej wsi jest szansą dla milionów bezrobotnych obywateli naszego kraju na poprawę warunków ich egzystencji. Szczególnie trudna sytuacja ekonomiczna na terenach wiejskich wiąże się z wysokim bezrobociem przekraczającym średnią krajową (20,6%), a w niektórych powiatach i gminach wynoszącym nawet powyżej 40%.

Barierą rozwoju gospodarczego tych regionów jest niedostatecznie rozwinięta infrastruktura, w wyniku czego lokalizacja większych inwestycji przemysłowych na tych obszarach jest znacznie utrudniona lub wręcz niemożliwa. Naturalnym rozwiązaniem tego problemu jest rozwój handlu, rzemiosła i usług, działających na rzecz, jak i wokół rolnictwa.

Żaden program przewidujący rozwój tych dziedzin na obszarze wiejskim nie da jednak spodziewanego, pozytywnego skutku bez spełnienia podstawowego warunku, jakim jest zwiększenie popytu na wyroby i usługi.

Niezbędne jest więc uregulowanie rynku rolnego, wprowadzenie właściwych relacji cenowo-dochodowych w tym sektorze. Opłacalność produkcji rolnej, zapewnienie cen na te produkty, gwarantujących rolnikowi godziwy dochód, doprowadzi w konsekwencji do wzrostu zamożności tej grupy społeczno-zawodowej.

Wzrost zamożności obywateli Polski utrzymujących się z produkcji żywności będzie pozytywnie oddziaływać ekonomicznie na całą społeczność zamieszkującą obszary wiejskie. Fundusze wypracowane w sektorze rolnictwa zostaną przeznaczone na konsumpcję towarów wyprodukowanych w sektorze rzemiosła i usług, pojawi się zapotrzebowanie na dobra inwestycyjne i konsumpcyjne, usługi agrotechniczne i budowlane, pozytywnie oddziaływać będą na rozwój handlu. Takie ustawienie relacji ekonomicznych da gwarancję skutecznego harmonijnego rozwoju, prowadzącego w konsekwencji do spadku bezrobocia na obszarach wiejskich.

Realizacja programu rolnego Samoobrony RP wymaga spełnienia następujących zasadniczych warunków:

1) równego traktowania przez państwo wszystkich sektorów (form) własności przedsiębiorstw rolnych: prywatnego, spółdzielczego, państwowego,

2) wspierania spółdzielczości rolniczej i wiejskiej jako gospodarczej organizacji rolników, na wzór rozwiązań w innych krajach europejskich (podatki, kredyty, ubezpieczenia, nowoczesne prawo spółdzielcze),

3) wprowadzenia prawidłowych i jasnych zasad ekonomiki w rolnictwie tak, aby rolnik i producent rolny wiedzieli, co mają produkować i w jakich ilościach, po jakich cenach będą mogli sprzedawać produkcję rolną,

4) wprowadzenia przepisów regulujących zasady, terminy i formy płatności za dostarczane przez producentów produkty rolne,

5) określenia i wprowadzenia cen minimalnych w rolnictwie, gwarantujących dochodowość produkcji,

6) ustabilizowania produkcji i cen poprzez wprowadzenie systemu powszechnych wieloletnich kontraktów skupowych,

7) wprowadzenia kredytowania, uwzględniającego cykl i specyfikę produkcji rolnej,

8) uszczelnienia granic celnych, monitoringu i pełnej kontroli państwa w zakresie importu towarów rolno-spożywczych,

9) wprowadzenia paliwa rolniczego,

10) uporządkowania systemu podatkowego z uwzględnieniem zerowej stawki podatkowej VAT dla rolnictwa,

11) wprowadzenia powszechnego ubezpieczenia płodów rolnych i zwierząt,

12) corocznego sporządzania przez rząd bilansu potrzeb żywnościowych kraju oraz określania poziomu rezerw strategicznych kraju,

13) promowania odnawialnych źródeł energii, ze szczególnym uwzględnieniem biopaliw płynnych.

39. JAKIE JEST STANOWISKO SAMOOBRONY RP WOBEC RZĄDOWYCH PROGRAMÓW?

Począwszy od 1989 r., większość programów rządowych charakteryzował jeden element polegający na wyraźnej korelacji proponowanych rozwiązań z terminem wyborów, głównie parlamentarnych. Wyraźnie daje się zauważyć, że im bliżej wyborów tym bardziej wszelkie programy wypełniane były elementami socjalnymi, a po wyborach większość parlamentarna wyłaniająca rząd natychmiast przystępowała do realizacji założeń liberalnych.

40. JAK SAMOOBRONA OCENIA PROPOZYCJE RZĄDU BELKI?

Premier Belka i jego rząd stosuje chwyt socjotechniczny polegający na artykułowaniu haseł lewicowych, a realizowaniu rozwiązań liberalnych.

Mówi, że trzeba:

1) racjonalizować świadczenia przedemerytalne,
2) wspierać niepełnosprawnych,
3) racjonalizować system rentowy i ubezpieczenia społeczne rolników.

a w rzeczywistości, wspomagany m.in. przez Platformę Obywatelską wypompowuje z tych grup pieniądze. Przykładem może tu być głosowanie nad ustawą o zmianie ustawy o emeryturach i rentach, która odbiera emerytom i rencistom prawo do corocznej waloryzacji świadczeń. Tylko z tytułu wprowadzenia waloryzacji jedynie w przypadku, gdy skumulowany wskaźnik inflacji przekracza 5% emeryci i renciści stracili 8 mld złotych. Za zmianą ustawy głosowały kluby SLD, Socjaldemokracji Polskiej, Unii Pracy i, oczywiście, Platformy Obywatelskiej.

41. JAKI JEST STAN FINANSÓW PUBLICZNYCH W POLSCE?

Opinia o katastrofalnym stanie finansów publicznych Polski jest upowszechniana przez różne grupy kapitałowe i służy inwestorom, zainteresowanym potanieniem skarbowych papierów dłużnych (obligacji i bonów skarbowych). Idzie tu głównie o zapewnienie zysków dla kapitału portfelowego (krótkoterminowego, spekulacyjnego).

Kryzys finansów publicznych przejawia się w takich zjawiskach, jak:

1) obniżenie się z 9,5% do 7,3% wartości usług edukacyjnych, zdrowotnych i innych, finansowanych z funduszy publicznych,
2) masowe zamykanie placówek kulturalnych, służby zdrowia i innych,
3) ograniczanie dostępności dóbr publicznych - edukacji (dostępność szkół podstawowych, ponadpodstawowych, publicznych szkół wyższych) dla niezamożnej młodzieży oraz środowisk wiejskich i małomiasteczkowych,
4) ograniczanie dostępności opieki zdrowotnej,
5) głodowy poziom świadczeń społecznych,
6) niska osłona socjalna bezrobotnych (Fundusz Pracy),
7) niski poziom wynagrodzeń w niektórych działach (edukacja, służba zdrowia i innych),
8) nieracjonalna reforma finansów publicznych z 1998 r. (zmarnowanie środków publicznych w tzw. reformie systemu ubezpieczeń społecznych i poprzez utworzenie dwóch nowych szczebli samorządu terytorialnego - powiatów i województw samorządowych).

Niepokojącym zjawiskiem jest szybko rosnące zadłużenie jednostek samorządu terytorialnego (gmin, powiatów, województw), a tempo tego wzrostu jest wyższe niż zadłużenia całego systemu finansów publicznych.

42. JAK SAMOOBRONA OCENIA AKTUALNĄ POLITYKĘ PIENIĘŻNĄ NBP?

Polityka pieniężna NBP i polityka fiskalna rządu ograniczają zainteresowanie banków komercyjnych akcją kredytową na rzecz przedsiębiorstw i konsumentów. Niska dostępność kredytów bankowych wynika nie tylko ze skali długu publicznego (wielkości emisji obligacji i bonów skarbowych), ale również z polityki ograniczania przez NBP "nadpłynności" w bankach komercyjnych poprzez emisję bonów pieniężnych. NBP (Rada Polityki Pieniężnej) powinien obniżyć stopy procentowe banku centralnego, których poziom wpływa na wysokość stóp procentowych banków komercyjnych. Poza tym NBP powinien przeznaczyć znaczną część rezerwy dewizowej i rezerwy rewaluacyjnej na cele rozwoju gospodarczego kraju.

Proponowane cięcia budżetowe rządu w zakresie wydatków społecznych uderzą w najsłabsze ekonomicznie grupy społeczne.

W kraju biednym, takim jak Polska, musi być wyższa stopa redystrybucji budżetowej PKB ze względu na brak kapitału prywatnego. Patologie i wykluczenie społeczne prowadzą do dezintegracji społeczeństwa i zapaści cywilizacyjnej.

Ograniczanie usług publicznych w ochronie zdrowia zagraża już od lat zgonami z braku pieniędzy (określenie używane przez Światową Organizację Zdrowia - WHO).

Należy zlikwidować Radę Polityki Pieniężnej i zmienić politykę pieniężną poprzez zobowiązanie NBP również do dbałości o wzrost gospodarczy i pełne zatrudnienie, a nie tylko jak dotychczas o stabilizację ogólnego poziomu cen (obniżanie inflacji).

NBP powinien zrealizować zyski z tytułu utrzymywania rezerwy rewaluacyjnej i przeznaczyć je na cele rozwoju gospodarczego.

NBP powinien zaprzestać taniego lokowania rezerwy dewizowej (walutowej) za granicą i przenieść jej większość - 80%, to jest około 27,2 mld USD, do kraju i ulokować w Banku Gospodarstwa Krajowego, gdzie stanowiłaby źródło akcji kredytowej i poręczeniowej dla polskich przedsiębiorstw, przede wszystkim małych i średnich.

43. CZYM SAMOOBRONA TŁUMACZY IDEOLOGICZNĄ TRANSFORMACJĘ SYSTEMOWĄ W POLSCE PO 1989 ROKU?

Podstawą transformacji systemowej Polski i innych krajów postsocjalistycznych Europy Środkowej i Wschodniej jest Konsensus Waszyngtoński (Washington Consensus) z roku 1989.

Jeffrey Sachs przyznał po negatywnych doświadczeniach z Polską i innymi byłymi krajami socjalistycznymi i po kryzysie finansowym w południowo-wschodniej Azji, że swoją wiarę w "terapię" szokową musi jeszcze raz przemyśleć, w szczególności, że tzw. deregulacja finansowa powinna być dokonywana powoli w przeciwieństwie do liberalizacji polityki handlowej. Jego uczeń Leszek Balcerowicz nie przyznaje się do błędów, pogłębiając rozwarstwienie społeczne.

44. JAKIE SĄ TEORETYCZNE PODSTAWY PROGRAMU SPOŁECZNO- GOSPODARCZEGO SAMOOBRONY RP?

W programie Samoobrony RP stwierdza się, że za priorytetowe cele strategii i polityki społeczno-gospodarczej uznaje się, po pierwsze, stworzenie i utrzymanie przesłanek trwałego, zrównoważonego i szybkiego rozwoju społeczno-gospodarczego, w tym osiąganie jak najwyższego zatrudnienia i poziomu życia społeczeństwa, przy utrzymaniu stabilizacji finansowej państwa, po drugie, zapewnienie zrównoważonego, sprawiedliwego podziału dochodu narodowego.

Pierwszy cel jest zbieżny z celem określonym w konwencji o Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), której Polska stała się członkiem w 1996 roku. Drugi cel ma charakter samoistny, a jednocześnie jego realizacja likwidując przesłanki napięć i konfliktów, dezintegracji społecznej, sprzyja osiąganiu celu pierwszego - dynamicznego i harmonijnego rozwoju gospodarczego.

Ustrój społeczno-ekonomiczny Rzeczypospolitej Polskiej nie jest ustrojem równych szans życiowych, ustrojem sprawiedliwości społecznej, lecz ustrojem oligarchicznym opartym na dzikim kapitalizmie, na wynaturzeniach tzw. wolnego rynku..

Inspiracje dla swego programu Samoobrona RP czerpie ze społecznej nauki Kościoła. Papież Jan Paweł II powiedział, że "nie do przyjęcia jest twierdzenie, że po upadku komunizmu jedyną alternatywą jest kapitalizm".

Podstawą ustroju gospodarczego Polski powinna być rzeczywista, właściwie pojmowana społeczna gospodarka rynkowa, oznaczająca wolność działalności gospodarczej, aktywną rolę państwa w gospodarce narodowej i zrównoważony podział dochodu narodowego, równoprawność różnych form własności, prawo do pracy, samorządność i solidaryzm społeczny oraz dialog i współpracę partnerów społecznych - pracodawców z pracobiorcami.

Unikalne warunki rozwoju krajów postsocjalistycznych Europy Środkowej i Wschodniej, w tym Polski, wymagały i wymagają zastosowania w nich oryginalnej koncepcji stabilizacyjno-transformacyjnej, zakładającej aktywną rolę państwa w gospodarce narodowej, tworzenie i rozwijanie instytucjonalnej obudowy rynku i całej gospodarki oraz zrównoważony podział dochodu narodowego. Taką koncepcję wyznaje wielu wybitnych teoretyków i za taką koncepcją opowiada się Samoobrona RP.

Program Samoobrony RP opiera się na nowoczesnych teoriach ekonomicznych, w szczególności na nowej teorii instytucjonalnej (New Institutional Economics), teorii trwałego, zrównoważonego rozwoju (Sustainable Development) i teorii demokratycznego rozwoju (Democratic Development).

Wzmacnianie warunków szybkiego i trwałego rozwoju gospodarczego, a zwłaszcza rynku, wymaga odejścia od anachronicznej i skompromitowanej liberalnej ortodoksji wyrażonej w dyrektywach Konsensusu Waszyngtońskiego z 1989 r., polegających na forsowaniu twardej polityki finansowej (fiskalnej i pieniężnej), tj. polityki trudnego pieniądza, połączonej z pełną liberalizacją i deregulacją gospodarki.

Rozwiązania te z istoty swej były obce nie tylko krajom odchodzącym od centralnie planowanej gospodarki socjalistycznej, ale w znacznej mierze nawet rozwiniętym krajom kapitalistycznym.

"Część, może nawet znaczna część dobrych rad oferowanych krajom Europy Środkowej i Wschodniej przez Zachód wywodzi się z wizji kapitalizmu, która nie ma nic wspólnego z rzeczywistością"- pisał John Kenneth Galbraith.

Państwo powinno spełniać w gospodarce narodowej aktywną rolę wychodzącą daleko poza dbałość o stabilność makroekonomiczną i ochronę samoregulacji.

Jak pisze najwybitniejszy teoretyk niedoskonałego rynku Joseph E. Stiglitz, laureat nagrody Nobla z 2001 roku, bezpodstawny jest pogląd, jakoby prywatyzacja w połączeniu z liberalizacją handlu i wszelkich przejawów działalności gospodarczej wystarczała dla zapewnienia efektywności rynków. Jest drugi warunek konieczny do tego - wzmocnienie instytucjonalnych podstaw rynkowości zapewniających efektywność systemu finansowego, wolną konkurencję wykluczającą działania sprzeczne z normami uczciwości - dumping, korupcję, niejasne subwencjonowanie, pozorność zamówień publicznych, brak przejrzystości w stosunkach rynkowych i publicznych.

Podobny pogląd wyraża także najwybitniejszy przedstawiciel nowej ekonomii instytucjonalnej D. C. North, laureat nagrody Nobla z 1993 r.

Należy zaznaczyć, że postulatu wzmocnienia instytucjonalnych podstaw rynku i całej gospodarki Samoobrona RP nie interpretuje jako rozszerzania administracyjnej kontroli gospodarki poza racjonalne potrzeby. Idzie tu przede wszystkim o rozwinięcie i utrwalenie autonomicznych mechanizmów motywacyjnych dla ścisłego przestrzegania porządku instytucjonalnego przez wszystkie podmioty układów rynkowych i służb publicznych z nimi połączonych.

Wybitny ekonomista współczesny Janos Kornai w tym kontekście wprost twierdzi, że "inwestorzy cenią zarówno stabilność ugruntowanej demokracji, jak i stabilność dyktatury silnej ręki. Najbardziej zniechęca ich słaby system demokratyczny".

W programie Samoobrony RP wskazuje się pięć podstawowych funkcji, które powinny być domeną państwa w gospodarce:

1) tworzenie podstaw prawnych i organizacyjnych funkcjonowania gospodarki,
2) kierowanie polityką strukturalną (przemysłową, budowlaną, handlową, rolną i in.) i makroekonomiczną, w tym finansową (fiskalną i pieniężną),
3) inwestowanie w kapitał ludzki (edukację, naukę), infrastrukturę, podstawowe usługi socjalne,
4) pełne zabezpieczenie dla najuboższych grup społecznych,
5) ochrona środowiska naturalnego.

Nowy konsensus, co do koncepcji i strategii rozwojowo-transformacyjnej, w który wpisuje się m.in. program Samoobrony RP, ułatwiłby tworzenie i realizację polityki zorientowanej zarówno na kompleksowe i harmonijne rozwiązywanie problemów przyspieszenia wzrostu gospodarczego, po okresie załamania, stagnacji i dekoniunktury, jak i na obniżenie społecznych kosztów transformacji systemowej (rynkowej), sprawiedliwe ich rozłożenie, zmniejszenie ich uciążliwości i nadanie przeprowadzanym reformom kształtu społecznie akceptowanego.

45. CZYM SĄ "KOTWICE LEPPERA"?

Program Społeczno-Gospodarczy Samoobrony RP przewiduje zasadniczą, radykalną zmianą podejścia do rezerwy dewizowej i rezerwy rewaluacyjnej, z których buduje tzw. "Kotwice Leppera". Służyć one mają utrzymaniu trwałego, dynamicznego wzrostu gospodarczego i utrzymaniu w ryzach państwowego długu publicznego.

Kotwica pierwsza, to przeniesienie 80% rezerw dewizowych z zagranicy do Polski. Ocenia się, że 20% dotychczasowych rezerw dewizowych, tj. ok. 7 mld USD jest wystarczające na wypadek ewentualnej wojny. Byłoby głupotą polityczną ponosić wysokie koszty naszego członkostwa w NATO i dodatkowo utrzymać wysokie rezerwy dewizowe poza granicami kraju.

Kotwica druga, to rozwiązanie 60% rezerwy rewaluacyjnej NBP, wypłata z tego tytułu powiększonego o około 20 mld złotych zysku NBP do budżetu państwa i lokowanie tego zysku w Banku Gospodarstwa Krajowego z przeznaczeniem na zabezpieczenie akcji tanich kredytów małych i średnich przedsiębiorstw. Popyt wewnętrzny wywoła powszechną wypłatę zasiłków dla bezrobotnych, wprowadzenie kwoty wolnej od podatku w wysokości minimum socjalnego i uruchomienie szerokiego programu inwestycji infrastrukturalnych, wywoła zapotrzebowanie na podaż produktów i usług, które mogą zrealizować średnie i małe przedsiębiorstwa.

46. CO TO JEST "RAFA LEPPERA"?

Pierwszym rozwiązaniem, jakie wprowadzi rząd Andrzeja Leppera będzie zagwarantowanie wszystkim obywatelom RP, którzy nie z własnej winy nie mogą podjąć pracy, wypłaty zasiłków dla bezrobotnych na poziomie minimum socjalnego. Będzie to obciążenie rezerwy budżetowej państwa w wysokości ponad 30 mld zł.

Każde nowoutworzone miejsce pracy będzie zmniejszało zobowiązania władzy państwowej. Już żadna władza, która przyjdzie po Samoobronie, nie będzie mogła dopuszczać do likwidacji miejsc pracy, bo natknie się na "rafę Leppera", bo albo wypłaci zasiłki dla bezrobotnych, albo bezrobotni w pył rozniosą taką władzę.

47. DLACZEGO SAMOOBRONA RP KRYTYCZNIE OCENIA WYNEGOCJOWANE WARUNKI PRZYSTĄPIENIA POLSKI DO UNII EUROPEJSKIEJ?

Warunki, na jakich Polska przystąpiła do Unii Europejskiej, są w znacznym stopniu kontynuacją nierównoprawności stosunków trwającego 13 lat okresu stowarzyszenia Polski z Unią. Najdobitniej to potwierdza się w zakresie finansów.

Kwota środków pomocowych, jakie otrzymała Irlandia z UE w latach 90. ubiegłego wieku, jest 18 razy wyższa, w przeliczeniu na mieszkańca, od tego, co otrzymała Polska. Irlandia osiągnęła dochód narodowy na mieszkańca na poziomie 125% średniego 15 krajów UE. Polska wykazuje obecnie dochód narodowy na mieszkańca na poziomie 40% Unii.

W roku 2002 cztery kraje, które uprzednio rozszerzyły UE - Grecja, Hiszpania, Irlandia i Portugalia - uzyskały w płatnościach z UE nadwyżkę netto w wysokości ponad 16 mld euro. Tymczasem 10 krajów rozszerzających obecnie UE, o porównywalnym potencjale ludnościowym, ma otrzymać w roku 2004 tylko 6,8 mld euro. Jest to prawie trzykrotnie mniej, aniżeli średnio na mieszkańca mają otrzymywać wspomniane cztery kraje. Koszt rozszerzania Unii jest więc bardzo niski. Ten poziom najbardziej zagraża Polsce, która jest państwem największym i najbiedniejszym - o największym bezrobociu i najgorzej przygotowanym do absorpcji środków wspomagających.

Po piętnastu latach transformacji systemowej Polska spychana jest na najniższy poziom rozwoju spośród 10 krajów, które rozszerzyły 1 maja 2004 r. Unię. Polska wykazując najwyższe bezrobocie, najniższy wskaźnik zatrudnienia (aktywności zawodowej), najniższe nakłady na naukę i edukację, będąc ludnościowo krajem większym niż pozostała 9, ma przed sobą najdłuższą drogę do osiągnięcia średniego poziomu rozwoju społeczno-gospodarczego Unii. Według wyliczeń Komisji Europejskiej, Polsce potrzeba aż 59 lat, aby osiągnąć średni poziom dochodu narodowego na mieszkańca dotychczasowych 15 krajów Unii.

W ostatnich 7 latach Polska zbliżała się do średniego poziomu PKB państw Unii w tempie 0,5% rocznie. Gdyby takie tempo zostało utrzymane, Polska osiągnęłaby średni poziom dotychczasowych członków Unii za 120 lat, a Irlandii za 170 lat.

W okresie 2000-2006 Irlandia ma otrzymać z budżetu UE fundusze wspomagające w wysokości prawie dwukrotnie wyższej, aniżeli przewidywano dotychczas dla Polski. Tymczasem istnieje zagrożenie, że fundusze przewidywane dla 10 państw, które rozszerzyły od 1 maja 2004 Unię mogą ulec dalszej redukcji. Najbogatsze kraje UE zaproponowały bowiem obniżenie płatności do budżetu Unii z tytułu składki członkowskiej z 1,27% PKB do 1,00% PKB. Oznaczać to miałoby w praktyce zarówno ograniczenie dynamizmu rozwojowego Europy, jak i podważenie jednego z podstawowych celów Unii - wyrównywania różnic w poziomach rozwoju poszczególnych krajów członkowskich. Większe inwestycje ze strony państw UE w krajach Europy Środkowo-Wschodniej to ważny czynnik rozwoju całej Europy.

Transfery z budżetu UE dla obszarów b. NRD w latach 1991-1999 wyniosły 55 mld DEM, czyli ok. 25 mld euro. Jest to kwota 10- krotnie większa w przeliczeniu na mieszkańca niż cała pomoc zachodnia dla Polski w latach 90. Polska jest najbardziej jaskrawym przykładem tezy o jałmużnie dla krajów, które obecnie rozszerzają Unię.

Brak efektywnej strategii rozwoju społeczno-gospodarczego Polski i podporządkowanie się dogmatom neoliberalnej restrykcyjnej polityki pieniężnej i fiskalnej prowadzonej od 1989 r. przez kolejne rządy i NBP, zgodnie z dyrektywami Konsensusu Waszyngtońskiego z 1989 r., pogłębiają nierówność relacji Polski z UE.

Wobec powyższego, Samoobrona RP domaga się renegocjacji warunków przystąpienia Polski do UE, szczególnie w kierunku:

a) zwiększenia limitów produkcyjnych w przemyśle i rolnictwie,

b) skrócenia okresów przejściowych (dostępu do rynku pracy i in.),

c) zwiększenia środków wspomagających możliwych do uzyskania z budżetu i innych funduszy Unii, w tym dopłat bezpośrednich dla rolników i środków na rozwój obszarów wiejskich.

48. SAMOOBRONA RP WSKAZUJE NA POTRZEBĘ RENEGOCJACJI WARUNKÓW NASZEGO CZŁONKOSTWA W UNII EUROPEJSKIEJ. CZY POSTULAT TEN JEST WYKONALNY? CZY TAKIE PRZYPADKI MIAŁY JUŻ MIEJSCE W PRZESZŁOŚCI?

Samoobrona RP, głosząc hasło renegocjacji Traktatu Akcesyjnego, podkreśla, że takie precedensy miały miejsce w przeszłości, choćby w przypadku Hiszpanii (rybołówstwo), Wielkiej Brytanii (stała ulga w składce członkowskiej do UE - tzw. rabat brytyjski) oraz Danii (sprzedaż ziemi cudzoziemcom).

Żądanie to po raz pierwszy zostało wypowiedziane publicznie przez Andrzeja Leppera w imieniu Samoobrony RP, tuż po szczycie w Kopenhadze w grudniu 2002 r. Dzisiaj niektóre ugrupowania polityczne zgadzają się z tym postulatem, ale nie powołują się na jego autora.

Samoobrona RP uważa, że możliwe i konieczne są renegocjacje poszczególnych, istotnych dla Polski, zapisów Traktatu, zwłaszcza w kierunku zwiększenia limitów produkcyjnych w rolnictwie i przemyśle, zwiększenia środków dla Polski w ramach funduszy strukturalnych, zmiany ich struktury (zwiększenie dotacji bezpośrednio do budżetu państwa) oraz skrócenia niektórych okresów przejściowych, np. dostępu obywateli polskich do rynku pracy UE.

49. JAKIE CELE I ZADANIA SAMOOBRONA RP POSTAWIŁA SWOIM POSŁOM DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO?

Wśród 25 państw, które po rozszerzeniu 1 maja 2004 r. stanowią Unię Europejską, Polska jest państwem o najniższym poziomie dochodu narodowego na mieszkańca, najniższym wskaźniku zatrudnienia ludności (aktywności zawodowej), najwyższej stopie bezrobocia, najniższych inwestycjach oraz najniższych nakładach na edukację i naukę.

Musimy dążyć do zapewnienia w organach Unii, a zwłaszcza w Parlamencie Europejskim, faktycznie równoprawnego traktowania Polski. Nie można godzić się na traktowanie Polski jako "ubogiego krewnego". Niestety, taką postawę prezentuje rząd, znaczna część polskich dyplomatów, organizacji, instytucji i mediów.

Samoobrona RP stawia swoim posłom do PE zadanie: energicznie działać dla potwierdzenia równoprawnej pozycji Polski w Europie. Posłowie do PE muszą pamiętać i przestrzegać tego, co mówił o miejscu Polski w Europie w roku 1991 Papież Jan Paweł II: "byliśmy i jesteśmy w Europie".

Parlamentarzyści reprezentujący Polskę w Unii Europejskiej muszą odpowiadać najwyższym wymaganiom moralnym, etycznym i szczególnie patriotycznym.

Na polskich posłach do Parlamentu Europejskiego spoczywa w szczególności obowiązek reprezentowania interesów kraju i własnych okręgów wyborczych oraz umacniania pozycji Polski i Polaków w rodzinie narodów Europy.

Pięćdziesięciu czterech polskich posłów do PE powinno mieć odwagę przedstawiania swojego stanowiska. Polska musi zapewnić sobie korzystny kształt budżetu unijnego już od samego początku naszego członkostwa, tj. budżetu na 2005 r.

Polityka finansowa Unii ma zasadnicze znaczenie dla krajów członkowskich, a Parlament Europejski ma decydujący i ostateczny głos w przyjmowaniu budżetu Unii na poszczególne lata i okresy.

Szczególnie trudne zadanie ma Parlament Europejski w zakresie kształtowania budżetów na lata następne. W połowie lutego 2004 roku Komisja Europejska przedstawiła propozycje budżetu na lata 2007-2013. Stwierdzenie Komisji Europejskiej, że Polsce zaproponowano najwięcej pieniędzy, nie ma żadnego uzasadnienia. W przeliczeniu odpowiednich kwot na jednego mieszkańca Polsce zaproponowano najmniej. Należy starannie przygotować się do walki o większe środki.

Jak skuteczne jest zdecydowane domaganie się o swoje prawa, świadczy przykład brytyjski. Dwadzieścia lat temu, w roku 1984 Wielka Brytania wygrała ulgę w składce do budżetu Unii, tzw. rabat, i od tego czasu uzyskała dziesiątki miliardów euro. Tylko w roku 2002 było to aż 5 mld euro. Polska, tak jak inne kraje członkowskie, będzie ponosić ciężary tego rabatu.

Wobec wzrostu znaczenia Parlamentu Europejskiego w strukturze Unii i jednoczesnego zmniejszenia roli parlamentów krajów członkowskich, każdy głos posła z Polski będzie mieć wielkie znaczenie dla polityki całej Unii, a także dla Polski.

Ponadto indywidualna odpowiedzialność wobec polskich wyborców w kontekście jednoczenia Europy na zasadzie równości praw dla wszystkich, jest tym większa, że posłowie do PE działają w określonych międzynarodowych opcjach (grupach) politycznych.

Dlatego zadaniem posłów do Parlamentu Europejskiego wybranych z listy Samoobrony RP jest przedstawianie ze szczególną energią i konsekwencją własnego stanowiska w obronie polskiego interesu narodowego, dla umacniania pozycji i roli Polski w Unii Europejskiej.

50. CO, WEDŁUG SAMOOBRONY RP, NALEŻY UCZYNIĆ, ŻEBY PRZYNALEŻNOŚĆ POLSKI DO UE POZYTYWNIE WPŁYNĘŁA NA ROZWÓJ KRAJU?

Podstawowym warunkiem uzyskania pozytywnych efektów członkostwa Polski w UE i zapewnienia podmiotowości naszego kraju jest opracowanie i wprowadzenie w życie nowej strategii - strategii dynamicznego rozwoju społeczno-gospodarczego Polski. Samoobrona RP przedstawia społeczeństwu założenia takiej strategii w swoim Programie Społeczno- Gospodarczym.

Konieczne jest aktywne przeciwdziałanie zapaści społeczno-gospodarczej wyrażającej się w najwyższym bezrobociu, niedostatecznym poziomie nakładów na inwestycje, edukację i naukę, ochronę zdrowia.

Społeczeństwo polskie nie godzi się na neoliberalny dogmatyzm ekonomiczny kolejnych rządów i władz NBP po 1989 r., prowadzący do zapaści cywilizacyjnej, rozszerzania się sfery niedostatku i nędzy, bezrobocia i wykluczenia społecznego.

Trzeba odejść od dotychczasowej doktrynerskiej polityki pieniężnej NBP i fiskalnej rządu.

Doświadczenia niektórych krajów (np. Szwecji) wskazują, że można uzyskać wysoki wzrost gospodarczy przy wysokich wydatkach publicznych, w tym na ochronę zdrowia, edukację i cele socjalne.

Samoobrona RP uważa, że we wspólnym interesie jednoczącej się Europy będzie wspieranie strategii dynamizowania polskiej gospodarki. Chodzi przede wszystkim o przyśpieszanie absorpcji środków wspomagających z funduszy UE.

W tym kontekście trzeba inaczej oceniać celowość spowalniania tempa obniżania deficytu budżetowego. Dobrze zaprojektowany deficyt budżetowy pozwala szybciej wyjść z recesji, pokonać stagnację gospodarczą i przyspieszyć rozwój społeczno-gospodarczy.

Polska ma najgorszy w Europie stan infrastruktury. Skoncentrowanie sił i środków Unii Europejskiej na realizacji inwestycji infrastrukturalnych w Polsce będzie istotnym bodźcem pobudzenia zarówno rozwoju Polski, jak i koniunktury w Europie. Polska otrzymywała dotychczas środki wspomagające z UE w wysokości kilkakrotnie niższej w przeliczeniu na mieszkańca, aniżeli Grecja, Hiszpania, Irlandia, Portugalia czy b. obszary NRD. Dotyczyło to również długoterminowych kredytów z Europejskiego Banku Inwestycyjnego. W latach 90. ubiegłego wieku kredyty z tego banku wykorzystywane przez kraje UE były średnio ponad 4-krotnie (dla Portugalii 10- krotnie, a dla Danii 11,5- krotnie) wyższe w przeliczeniu na mieszkańca, aniżeli udzielone Polsce. Nie możemy godzić się na taką politykę kredytową UE.

Istnieje realna możliwość uzyskania przez Polskę tempa wzrostu PKB jak w Irlandii (7-8%) pod warunkiem radykalnej zmiany realizowanej dotychczas strategii społeczno-gospodarczej, a przede wszystkim polityki pieniężnej i fiskalnej.

Należy w maksymalnym stopniu zwiększyć i przyspieszyć wykorzystanie:

1) środków wspomagających z UE z różnych tytułów, a w szczególności przeznaczonych dla rolnictwa i obszarów wiejskich;

2) długoterminowych kredytów bankowych związanych ze środkami wspomagającymi międzynarodowych instytucji finansowych, przede wszystkim europejskich.

Polska ma spośród wszystkich 25 członków Unii Europejskiej najgorszy stan infrastruktury drogowej, kolejowej i telekomunikacyjnej, a także najniższe nakłady na te dziedziny. Jednocześnie Polska została zobowiązana w Traktacie Akcesyjnym do zdecydowanej, szybkiej poprawy stanu własnej infrastruktury.

Istnieją olbrzymie niewykorzystane możliwości uzyskania, dostatecznie dużych środków wspomagających z UE oraz wielomiliardowych, długoterminowych kredytów Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innych międzynarodowych instytucji finansowych. Polska ma stosunkowo niskie zadłużenie publiczne, w porównaniu z bardzo wysokim zadłużeniem publicznym najbogatszych państw UE, przekraczającym w wielu przypadkach od szeregu lat pułap 60% PKB, ustalony w Traktacie z Maastricht o utworzeniu Unii Europejskiej.

Samoobrona RP uważa, że należy zintensyfikować współpracę gospodarczą nie tylko w ramach UE, lecz również z pozostałymi państwami świata, zwłaszcza Stanami Zjednoczonymi Ameryki i wschodnimi sąsiadami Polski. Jako pełnoprawny członek UE, Polska powinna rozszerzać i zacieśniać współpracę na linii Północ-Południe z krajami Morza Bałtyckiego i Grupy Wyszehradzkiej. Trzeba wzmocnić pozycję Polski w Trójkącie Weimarskim. Polska musi zaakcentować w szczególnie dynamiczny sposób swoją obecność w Parlamencie Europejskim i w innych strukturach unijnych.

Samoobrona RP domaga się renegocjacji warunków, na jakich Polska wstąpiła do Unii Europejskiej, szczególnie w zakresie:

51. CZY PROJEKT BUDŻETU UE NA LATA 2007-2013 JEST KORZYSTNY DLA POLSKI?

Są to tylko założenia projektu, ale już wzbudzają silne kontrowersje, zwłaszcza wśród państw płacących największą składkę członkowską w UE. W związku z tym pula pieniędzy dla Polski zmniejszy się (już obecnie mowa jest nie o 90 mld euro, lecz o nieco ponad 80 mld euro). Nasz niepokój budzą również konieczność zwiększenia składki członkowskiej Polski do UE, a także wyraźnie większe obciążenia budżetowe z tytułu konieczności wydzielenia środków uzupełniających dotacje unijne w ramach tzw. montażu finansowego projektów inwestycyjnych. Możliwa absorpcja środków z UE w naszym kraju nie będzie większa niż 7 mld euro rocznie, co daje kwotę ok. 49 mld w latach 2007- 2013. Poważną obawę wzbudza również zakładana w przyszłym budżecie UE tzw. renacjonalizacja składki członkowskiej, czyli zwiększony, powrotny strumień pieniądza do najbogatszych krajów UE, takich jak RFN, Austria, Holandia, Szwecja, Francja.

Wymaga pogłębionej analizy i oceny struktura planowanych wydatków w poszczególnych obszarach, w tym w ramach Funduszu Wzrostu, obejmującego głównie kraje tzw. starej Unii Europejskiej (dotacje na rozwój nowoczesnych technologii, innowacyjności, łączenie inicjatyw naukowych i biznesowych).

52. DLACZEGO POLSKA, WZOREM HISZPANII I PORTUGALII, NIE MA ULGI W SKŁADCE CZŁONKOWSKIEJ W PIERWSZYCH LATACH SWOJEJ OBECNOŚCI W STRUKTURACH EUROPEJSKICH?

Jest faktem, że przez pierwszych 6 lat swojej obecności w EWG, Hiszpania stopniowo dochodziła do składki 100%, którą Polska musi płacić od razu. Jest to wynik uległości rządu polskiego w negocjacjach akcesyjnych z Komisją Europejską.

53. CZY JEST MOŻLIWE, ZDANIEM SAMOOBRONY RP, UZYSKANIE WZOREM WIELKIEJ BRYTANII TZW. RABATU, CZYLI STAŁEJ ULGI W SKŁADCE CZŁONKOWSKIEJ DO UE?

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uzyskało ulgę w składce członkowskiej, będąc krajem zdecydowanie zamożniejszym niż Polska. Ten sukces zawdzięcza Londyn bardzo zdecydowanym negocjacjom prowadzonym osobiście przez premier Margaret Thatcher. Takiej postawy zabrakło rządowi polskiemu. Po objęciu władzy przez Samoobronę RP, rząd polski wystąpi także o ulgę w składce członkowskiej Rzeczypospolitej Polskiej do budżetu UE.

54. CZY W OGÓLE, A JEŚLI TAK TO KIEDY, POLSKA POWINNA WEJŚĆ DO STREFY EURO?

Traktat w sprawie akcesji Polski do UE formalnie przesądza o przyszłym przystąpieniu naszego kraju do strefy euro. Jednak doświadczenie pokazuje, że można ten zapis renegocjować. Za nierealne i szkodliwe uważamy zapowiedzi prezesa NBP określające bliskie wstąpienie Polski do Eurolandu.

55. CZY JEST SZANSA OTWARCIA W CIĄGU NAJBLIŻSZEGO ROKU RYNKU PRACY W UE DLA OBYWATELI POLSKI?

Jednym z głównych błędów rządu polskiego w negocjacjach z UE była rezygnacja z walki o dostęp do wszystkich unijnych rynków pracy (poza Irlandią). Najwcześniejsze odblokowanie niektórych krajów dla polskich pracowników nastąpić może w roku 2006. Stać się to musi jednym z głównych priorytetów przyszłego rządu z udziałem Samoobrony RP. Samoobrona stoi przy tym na stanowisku i zakłada, że priorytetem winno być zapewnienie pracy w Polsce.

56. JAKĄ ROLĘ I ZADANIA POWINIEN SPEŁNIAĆ POLSKI HANDEL ZAGRANICZNY?

Samoobrona RP dostrzega konieczność zmiany proporcji importu i eksportu w celu osiągnięcia dodatniego salda bilansu handlowego i bilansu obrotów bieżących.

Samoobrona RP przeciwstawiać się będzie polityce traktowania Polski wyłącznie jako rynku zbytu dla towarów produkowanych przez kraje wysoko rozwinięte oraz swoistego bufora łagodzącego cykle koniunkturalne w gospodarce światowej.

Samoobrona RP zakłada zwiększenie eksportu poprzez:

1) poprawę międzynarodowej konkurencyjności polskich produktów i usług poprzez dalsze obniżanie podatku dochodowego od przedsiębiorstw (CIT),
2) poprawę opłacalności polskiego eksportu i utrzymanie płynnego kursu polskiej waluty,
3) efektywną promocję Polski i polskich towarów za granicą,
4) odbudowanie tradycyjnych więzi gospodarczych z krajami Europy Środkowej i Wschodniej, Rosją i innymi krajami Wspólnoty Niepodległych Państw oraz z krajami rozwijającymi się, przy kontynuowaniu dotychczasowych kontraktów z krajami Unii Europejskiej i Ameryki,
5) tworzenie rodzimych marek i specjalności eksportowych.

Samoobrona RP zakłada konieczność istotnych zmian w wielkości i strukturze importu poprzez:

1) znaczne ograniczenie importu płodów rolnych i wyrobów przemysłu rolno-spożywczego,
2) ograniczenie importu towarów o niskim stopniu przetworzenia, które z powodzeniem mogłyby być produkowane w Polsce,
3) wyeliminowanie importu towarów subsydiowanych (subsydia do produkcji i do eksportu),
4) wyeliminowanie towarów o cenach poniżej kosztów produkcji,
5) likwidację przemytu.

57. JAK SAMOOBRONA RP ODNOSI SIĘ DO BEZPOŚREDNICH INWESTYCJI ZAGRANICZNYCH?

Samoobrona RP uznaje wyprzedaż majątku narodowego poniżej jego wartości kapitałowi zagranicznemu za przestępstwo. Przykładem takich działań było przekazanie dla międzynarodowych grup finansowych 80% kapitału polskich banków.

Samoobrona RP krytycznie ocenia tę część dokonanej w Polsce prywatyzacji z udziałem kapitału zagranicznego, której rezultatem nie była ekspansja eksportowa, lecz przejęcie rynku wewnętrznego naszego kraju przez korporacje ponadnarodowe. Napływ bezpośrednich inwestycji zagranicznych związanych z prywatyzacją polskiej gospodarki często nie przyczyniał się do rozwoju przedsiębiorstw powodując przy tym upadek dotychczasowych krajowych kooperantów i dostawców.

Niektórzy inwestorzy zagraniczni po przejęciu polskich przedsiębiorstw nie wywiązali się ze swoich zobowiązań inwestycyjnych i socjalnych. Nie zwiększali kapitałów, nie inwestowali w istniejącą bazę zaopatrzeniowo- kooperacyjną. Likwidowali polskie zaplecze badawczo-rozwojowe, przede wszystkim ośrodki badawczo-rozwojowe funkcjonujące w wielkich przedsiębiorstwach.

Zaopatrzenie przejętych przedsiębiorstw w wielu przypadkach powierzane było kontrahentom zagranicznym oraz jednostkom macierzystym, co umożliwiało i umożliwia wyprowadzenie (transfer) nieopodatkowanych zysków za granicę.

Samoobrona RP negatywnie ocenia dotychczasowe rezultaty napływu, w znacznej części związanego z prywatyzacją, kapitału zagranicznego, nastawionego głównie na sprzedaż towarów na rynku polskim oraz zaopatrzenie w surowce z importu, a nie na rozwój eksportu.

Dostrzegając znaczenie międzynarodowego przepływu kapitału dla osiągania równowagi zewnętrznej, Samoobrona RP, kwestionując zasadność szeregu przejęć polskich przedsiębiorstw przez zagranicznych inwestorów w ramach prywatyzacji, opowiada się za napływem bezpośrednich inwestycji zagranicznych, szczególnie polegających na budowie fabryk od podstaw (greenfield) na terenie naszego kraju, z wyłączeniem takich inwestycji, jak:

Samoobrona RP wskazuje na konieczność zwiększania eksportu w wyniku poczynionych bezpośrednich inwestycji zagranicznych. W związku z tym Samoobrona RP opowiada się za napływem kapitału zagranicznego w postaci bezpośrednich inwestycji zagranicznych, zapewniających:

1) zwiększenie dostępu do rynków zagranicznych,
2) poprawę innowacyjności gospodarki,
3) wzrost wydajności pracy,
4) wzrost zapotrzebowania na usługi lokalnych ośrodków B + R,
5) rozwój sieci ośrodków B + R,
6) reinwestowanie zysków w Polsce,
7) dostarczenie pakietu zasobów niewidzialnych, takich m. in. jak:

58. JAK SAMOOBRONA RP OCENIA POLITYKĘ WSCHODNIĄ RZĄDÓW OKRESU TRANSFORMACJI? CZY SAMOOBRONA RP MA WŁASNY PROGRAM ROZWOJU STOSUNKÓW GOSPODARCZYCH I HANDLOWYCH POLSKI ZE WSCHODNIMI SĄSIADAMI I JAKIE SĄ JEGO GŁÓWNE ZAŁOŻENIA?

W trakcie debaty parlamentarnej 21 stycznia 2004 roku nad zadaniami polskiej polityki zagranicznej, przewodniczący Klubu Parlamentarnego Samoobrony RP Andrzej Lepper krytycznie ocenił stan współpracy naszego kraju ze wschodnimi sąsiadami. Stwierdził, że "rynek wschodni jest niewykorzystany. My nie możemy boczyć się na Rosję. Czy nam się podoba czy nie, Rosja była mocarstwem, jest i będzie".

Żaden polski rząd po 1989 roku nie określił długofalowej strategii Polski w zakresie stosunków politycznych i gospodarczych ze wschodnimi sąsiadami. Za rządów Unii Wolności i AWS, ograniczył się rozwój obrotów handlowych Polski z Federacją Rosyjską, czego wyrazem stał się rosnący, ogromny deficyt w obrotach handlowych Polski z Rosją wynoszący 1,9 mld USD w 1999 roku i 3,7 mld USD w 2000 roku.

Nierozwiązany pozostał problem dostępu polskich towarów do rosyjskiego rynku i rosyjskich towarów do polskiego rynku po akcesji Polski do UE, co wiąże się z wypowiedzeniem przez Polskę Traktatu o handlu i współpracy gospodarczej pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Federacją Rosyjską, podpisanego dnia 25.08.1993 r. W konsekwencji polskim towarom eksportowanym na rosyjski rynek grozi utrata konkurencyjności i przywilejów celnych (klauzuli największego uprzywilejowania) i w efekcie eliminacja z tego rynku.

Dotychczasowe wyniki wymiany handlowej Polski z zagranicą są dla Polski wysoce niekorzystne. Dotyczy to handlu zarówno z krajami Unii Europejskiej, dla których Polska stała się czwartym po USA, Japonii i Szwajcarii rynkiem zbytu, jak i krajami Wspólnoty Niepodległych Państw.

Warunkiem otwarcia rynków wschodnich dla polskich towarów i usług jest polepszenie stosunków politycznych z Rosją. Dotychczasowy impas w relacjach polsko-rosyjskich zepchnął nasz kraj do roli trzeciorzędnego partnera Rosji. Samoobrona RP uważa, że należy przywrócić Polsce status ważnego, liczącego się partnera w stosunkach dwustronnych z Rosją, zdolnego do zapewnienia dostaw na rosyjski rynek wyrobów przemysłowych, urządzeń technicznych i żywności. Tylko w ten sposób można doprowadzić do stopniowego zrównoważenia wzajemnych obrotów handlowych.

59. JAK SAMOOBRONA RP ZAMIERZA ROZWIJAĆ STOSUNKI POLSKO-AMERYKAŃSKIE, ZWAŻYWSZY NA KRYTYCZNĄ OCENĘ WOJNY W IRAKU?

Polska skonfliktowała się z czołowymi państwami UE. Wynikało to zarówno z przyczyn politycznych (udział w wojnie w Iraku), jak i kontrowersyjnych decyzji ekonomicznych (wybór samolotów F16, a nie Mirage, czy wybór azjatyckich, a nie francuskich koncernów samochodowych jako inwestorów w Polsce). Stąd też określanie czasem Polski jako "konia trojańskiego Stanów Zjednoczonych w UE".

Według Samoobrony RP, USA pozostają dla Polski strategicznym partnerem, ale konieczne jest zachowanie stosunków partnerskich i symetrii korzyści w sferze polityki i gospodarki.

60. CZY TZW. OFFSET, CZYLI INWESTYCJE USA W POLSCE ZWIĄZANE Z ZAKUPEM PRZEZ NASZ KRAJ SAMOLOTÓW WOJSKOWYCH F16, MA JESZCZE SZANSE REALIZACJI?

Rząd polski nie zadbał o korzystne warunki offsetowe w trakcie negocjacji kontraktu w sprawie zakupu F16. Na pewno w przeciwieństwie do Finlandii, amerykański offset nie stanie się kołem zamachowym gospodarki, czy też sposobem ogólnoświatowej promocji jakiejś narodowej polskiej firmy. Obecnie należy zadbać o realizację i tak ograniczonych możliwości obecnego offsetu, pamiętając o tym doświadczeniu w kontekście przyszłej współpracy na linii Warszawa-Waszyngton.

61. JAKIE JEST STANOWISKO SAMOOBRONY RP W SPRAWIE NARODOWEGO PRZEMYSŁU ZBROJENIOWEGO I PRZEBUDOWY SIŁ ZBROJNYCH RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ?

Funkcjonowanie i rozwój narodowego przemysłu obronnego jest gwarancją zachowania suwerenności Polski. Rezygnacja z tego sektora przemysłu godziłaby w interes narodowy, w polską rację stanu, w zdolności obronne państwa. Za koniecznością rozwoju tego przemysłu przemawia nie tylko rachunek ekonomiczny (kosztowny import) czy szeroko rozumiany interes polskiej gospodarki (postęp technologiczny, miejsca pracy). Idzie tu również o wkład naszego kraju w bezpieczeństwo w ramach NATO.

Przyjęte na początku lat 90. ubiegłego wieku i kontynuowane przez kolejne rządy aż do chwili obecnej cztery programy przebudowy przemysłu obronnego nie przyniosły zadowalających rezultatów z powodu braku finansowania, nieprzygotowania odpowiednich podstaw prawnych oraz cięć budżetu MON na wydatki majątkowe, a także zmniejszenia zamówień w polskich zakładach zbrojeniowych.

W efekcie narodowy przemysł zbrojeniowy nadal nie jest dostosowany do zadań polityki obronnej i zasad gospodarki rynkowej. Występują trudności ze zbytem produkcji i nadwyżką mocy produkcyjnych. Taka sytuacja wpływa negatywnie na kondycję ekonomiczno-finansową większości przedsiębiorstw tego sektora.

Samoobrona RP uważa, że narodowy przemysł obronny ma możliwości wzrostu produkcji, postępu technologicznego i umocnienia swojej pozycji na rynkach krajowym i zagranicznym. Wymaga on jednak racjonalnej przebudowy.

62. CZYM RÓŻNI SIĘ PROJEKT KONSTYTUCJI W/G SAMOOBRONY OD OBECNEJ?

I. Projekt Konstytucji, w kształcie proponowanym przez Samoobronę RP, wprowadza zmiany, które pozwolą uczynić państwo oszczędnym i sprawnym, z jasno i precyzyjnie określonymi kompetencjami oraz odpowiedzialnością jego konstytucyjnych organów. W związku z tym projekt Konstytucji:

1. przewiduje istnienie jednoizbowego parlamentu (sam Sejm bez Senatu);

2. wprowadza dwustopniowy podział terytorialny (wzmocnienie roli samorządów gminnych w miejsce zlikwidowanych powiatów);

3. nie zakłada istnienia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji;

4. nie zakłada istnienia Rady Polityki Pieniężnej;

5. wprowadza jednoosobową konstytucyjną odpowiedzialność Prezesa Narodowego Banku Polskiego za prowadzenie polityki pieniężnej oraz współodpowiedzialność Prezesa Narodowego Banku Polskiego za politykę gospodarczą państwa i zatrudnienie;

6. nadaje Sejmowi kontrolę w stosunku do Narodowego Banku Polskiego poprzez wprowadzenie instytucji akceptacji sprawozdań z wykonania zadań przedstawianych przez Prezesa NBP oraz prawo do składania wniosku do Prezydenta RP o odwołanie Prezesa NBP, w wyniku braku akceptacji;

7. przewiduje możliwość zwiększenia długu publicznego do poziomu niezbędnego dla zapewnienia podstawowych praw konstytucyjnych obywateli oraz rozwoju gospodarczego państwa;

8. nie przewiduje istnienia immunitetu parlamentarnego w jakiejkolwiek postaci;

9. nadaje urzędowi Prezydenta RP statusu władzy wykonawczej z odpowiednimi uprawnieniami i obowiązkami a w szczególności m.in.:

a) mianuje i odwołuje Prezesa Rady Ministrów,
b) mianuje i odwołuje ministrów,
c) sprawuje ogólne kierownictwo nad Radą Ministrów,
d) wydaje dekrety z mocą ustawy w sytuacjach nadzwyczajnych,
e) zarządza referendum ogólnokrajowe
f) powołuje i odwołuje Prezesa i członków Zarządu Narodowego Banku Polskiego,
g) zwołuje i przewodniczy Radzie Gabinetowej, której postanowienia mają moc postanowień Rady Ministrów,

10. zakłada wprowadzenie systemu mieszanego w wyborach do Sejmu z możliwością wyboru co najmniej 50% posłów w jednomandatowych okręgach wyborczych.

11. Przewiduje ograniczenie sprawowania mandatu Posła do 3 kadencji.

II. Najważniejsze kryteria Konstytucji zaproponowane przez Samoobronę RP:

1. Państwo jest zobowiązane zagwarantować pracę, zabezpieczenie społeczne i godną egzystencję obywatelom pozostającym bez stałego źródła dochodu nie z własnej woli i nie mającym innych środków utrzymania;

2. Władze publiczne zapewniają osobom niepełnosprawnym, emerytom i rencistom godną egzystencję;

3. Władze publiczne zapewniają świadczenia opieki zdrowotnej zgodne z poziomem faktycznym potrzeb społecznych;

4. Państwo ma odpowiedzialność i obowiązek zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych obywateli;

5. Państwo ma odpowiedzialność i obowiązek do zapewnienia bezpłatnej nauki na wszystkich szczeblach edukacji oraz gwarantuje dofinansowanie szkół publicznych i prywatnych;

6. Konstytucja i organy państwowe przez nią powołane stoją na straży przestrzegania i egzekwowania zakazu uprawiania procederu lichwy przez banki wobec państwa polskiego i jego obywateli.

III. Konstytucja w/g projektu Samoobrony:

63. JEŚLI SAMOOBRONA RP WYGRA ZBLIŻAJĄCE SIĘ WYBORY PARLAMENTARNE I UTWORZY WŁASNY RZĄD, JAKIE DECYZJE PODEJMIE ANDRZEJ LEPPER W PIERWSZYCH 100 DNIACH SPRAWOWANIA URZĘDU PREMIERA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ?

Rząd, w którym będzie uczestniczyć Samoobrona RP, podejmie w pierwszych 100 dniach swego urzędowania następujące decyzje:

1. Zapewnienie wszystkim bezrobotnym, którzy nie z własnej winy nie mogą podjąć pracy, wypłaty zasiłków w wysokości minimum socjalnego, to jest obecnie 790zł miesięcznie. Decyzja ta będzie wymagała nowelizacji odpowiedniej ustawy oraz wprowadzenia ustawy o podatku obrotowym w handlu (zamiast podatku dochodowego od osób prawnych CIT w tym sektorze gospodarki). Wprowadzenie podatku obrotowego w handlu będzie wymagało uzgodnienia z Komisją Europejską.

2. Zmiana ustawy o NBP w celu zapewnienia spójności polityki pieniężnej z polityką gospodarczą państwa i określenia odpowiedzialności władz NBP za skutki polityki pieniężnej. Zakłada się upływ kadencji zarządu NBP i Rady Polityki Pieniężnej z chwilą uchwalenia nowej ustawy.

3. Przeniesienie do Polski 80% rezerw dewizowych tj. 27,2 mld USD, w tym polskiego złota i polskich płynnych dewiz oraz zdeponowanie ich w polskim Banku Gospodarstwa Krajowego. Będą one służyły jako zabezpieczenie dla akcji kredytowej dla samorządów terytorialnych na prefinansowanie inwestycji z udziałem środków UE.

4. Rozwiązanie 60% rezerwy rewaluacyjnej NBP i wpłata zysku NBP z tego tytułu (w wysokości 16, 4 mld zł) do budżetu państwa. Skarb Państwa otrzymaną kwotę ulokuje w Banku Gospodarstwa Krajowego. BGK w oparciu o otrzymaną lokatę uruchomi akcję kredytową dla małych i średnich przedsiębiorstw. Decyzje 2 i 3 będą wymagały zmiany ustawy o NBP, ustawy o BGK i ustawy o finansach publicznych.

5. Zmiana przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT). Istotą tej zmiany będzie zwolnienie od podatku płac, emerytur i rent nie przekraczających minimum socjalnego (790zł.) oraz ewentualnie wprowadzenie czwartego progu podatkowego (stawki 50% od nadwyżki dochodów rocznych ponad 144 tys. zł). Zmiana podatku PIT zostanie podjęta w ciągu pierwszych 100 dni, ale wejdzie w życie od nowego roku podatkowego.

6. Zmiana przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych (CIT). Rozważona zostanie możliwość obniżenia stawki tego podatku do poziomu nie przekraczającego 10%. Uproszczony zostanie system podatkowy dotyczący przedsiębiorstw.

7. Zmiana przepisu o opodatkowaniu dywidendy wypłacanej z zysku przedsiębiorstw akcjonariuszom i udziałowcom poprzez podniesienie stawki. Przepis zostanie wprowadzony w ciągu pierwszych 100 dni i wejdzie w życie od nowego roku podatkowego, ale z zastosowaniem do opodatkowania dywidendy za rok kalendarzowy, w którym zostaną dokonane zmiany.

8. Wprowadzenie lustracji majątkowej i gospodarczej. Dla jej wprowadzenia niezbędne jest uchwalenie ustawy o lustracji majątkowej i gospodarczej, na podstawie której wymiar sprawiedliwości i służby skarbowe dokonają przeglądu źródeł pochodzenia majątków osób, które uczestniczyły w sprawowaniu władzy i osób, które uczestniczyły w prywatyzacji majątku narodowego oraz pociągnięcia do odpowiedzialności wszystkich, którym udowodnione zostanie działanie sprzeczne z interesem publicznym i z naruszeniem prawa.

9. Wprowadzenie szczególnej ochrony Skarbu Państwa i interesu publicznego. W tym celu Sejm w drodze ustawy określi strategiczne sektory i dziedziny, w jakich Skarb Państwa zachowa pełną, a w jakich ograniczoną kontrolę oraz powoła niezbędne instytucje sprawowania tej kontroli oraz ochrony majątku i interesu publicznego, w tym Prokuratorii Generalnej i jej agend terenowych.

10. Przeprowadzenie weryfikacji umów prywatyzacyjnych pod kątem ich zgodności z prawem. W przypadku stwierdzenia naruszeń prawa i niedotrzymania warunków umowy prywatyzacyjnej lub zaniżenia ceny transakcji musi nastąpić adekwatna finansowa rekompensata. W skrajnych przypadkach nastąpi zakwestionowanie całej umowy prywatyzacyjnej.

drukuj